Barcelona Observations
In het najaar van 2025 trok ik samen met Architectuurwijzer naar Barcelona voor een architectuurreis. Geen citytrip in de klassieke zin, wel een intense reeks waarnemingen, gesprekken en momenten van stilstaan. Kijken, vergelijken, terugkeren. Architectuur lezen door er tijd aan te geven.
Uit die ervaring groeide Barcelona Observations, een aftermovie die bewust niet vertrekt vanuit een chronologisch verslag, maar vanuit een associatieve opbouw. Beelden van bezochte projecten worden afgewisseld met fragmenten onderweg: wandelen door de stad, wachten op een plein, gesprekken in de schaduw. Niet alles hoeft benoemd of verklaard te worden. Soms volstaat het om te kijken.
Foto en video als één taal
Voor dit project koos ik expliciet voor een mix van foto en video, beide in kleur. Video draagt de beweging en de ervaring: hoe je een ruimte betreedt, hoe licht zich verplaatst, hoe mensen zich tot architectuur verhouden. Foto’s fungeren als rustpunten. Ze vertragen het kijken, leggen accenten, laten ruimte toe voor analyse. Geen slides, geen trucjes — wel momenten van concentratie binnen de flow van de montage.
Alles werd handheld gefilmd, zonder drone. Die beperking was bewust. Ze dwingt tot aandacht voor schaal, standpunt en ritme. Voor architectuur is dat geen nadeel, integendeel: het brengt je dichter bij de menselijke maat en bij hoe een gebouw effectief ervaren wordt.
Associatief monteren
De montage volgt geen vast parcours. Projecten lopen in elkaar over, details verwijzen naar andere plekken, mensen verbinden de sequenties. De stad wordt geen decor, maar een context waarin architectuur verschijnt in fragmenten. Soms scherp, soms vluchtig. Zoals je haar ook ervaart tijdens zo’n reis.
De muziek — Gravitas van Matthew Fisher — ondersteunt dat gevoel van traagheid en observatie. Ze stuurt niet, maar draagt. Net genoeg om het geheel samen te houden.
Nazinderen
Barcelona Observations is geen samenvatting van wat we gezien hebben, maar een poging om vast te houden hoe het voelde om daar te zijn. Om met een groep architectuurliefhebbers door de stad te bewegen, te kijken, te bespreken en opnieuw te kijken.
Voor mij is deze film tegelijk een document en een reflectie: over architectuur, over reizen, en over beeld maken als vorm van aandacht.