Hello 2026, hello 50!
Met bakken energie begin ik aan een nieuw levensjaar.
50 vandaag. Maar meer dan ooit klaar om er dit jaar en het komende decennium voluit voor te gaan.
Een logisch kantelpunt
Met het afsluiten van 2025 werden ook enkele knopen doorgehakt.
Architectuurreportage dekt de lading niet langer — al wist je dat als regelmatige volger waarschijnlijk al.
Ik begon ooit als analoog geschoolde allround fotograaf.
Gaandeweg evolueerde mijn werk richting architectuurfotografie.
Architectuurreportage werd een duidelijke kapstok voor alles wat niets te maken had met huwelijken of familie-opdrachten.
Dat werkte.
En dat deed het lang.
Het medium bleef niet stilstaan
Maar beeld bleef bewegen.
Nieuwe perspectieven, nieuwe realiteit
Drones veranderden het perspectief.
Video werd onmisbaar.
Beelden reizen vandaag met twee klikken de wereld rond.
Met drie klikken ontstaat een werkelijkheid die nooit heeft bestaan — en ook nooit zal bestaan.
De uitdagingen zijn groter dan ooit.
De kansen ook.
En die heb ik gegrepen.
Fotografie én video, volwaardig naast elkaar
Fotografie blijft een vaste waarde in mijn werk.
Video is intussen uitgegroeid tot een volwaardig medium naast fotografie.
De eerste opdrachten die puur rond video draaiden liggen achter mij.
Niet perfect, maar wel professioneel — en elke keer beter.
Met elke opdracht groeien kennis, vertrouwen en ambitie.
Terug naar de kern: mijn naam, mijn werk
Tijd dus voor een jas die weer klopt.
Tijd om mijn personal brand Steven Massart opnieuw centraal te zetten.
Architectuurreportage blijft nog even bestaan,
maar mijn naam en gezicht staan weer op de voorgrond.
Zoals ze dat al 25 jaar doen voor al mijn klanten.
Elke foto maak ik zelf.
En dat blijft zo — met fotografie én met video.
Mijn missie
Hoogwaardige architecturale beeldproductie creëren
voor bedrijven die beeld belangrijk vinden,
ongeacht het medium.
Verjaardagsactie: 10% verjaardagskorting
Werk je aan een project waar sterke fotografie of video het verschil moet maken?
Ter gelegenheid van mijn 50e verjaardag koppel ik daar graag iets concreets aan.
Fotoreportages die:
vastgelegd worden tussen 7 en 14 januari, en
uitgevoerd kunnen worden vóór eind februari
komen in aanmerking voor een eenmalige verjaardagskorting van 10%.
Past dit binnen jouw planning?
Stuur gerust een bericht.
Bye bye 2025
Een jaar samenvatten
2025 zit er weer op.
Hoe vat je een jaar samen?
Een 100-tal opdrachten?
5 terabyte aan foto- en videofiles?
3 architectuurreizen?
400 gewandelde en 3400 gefietste kilometers, alleen en met de Voka-community?
Een fantastische vakantie met het gezin in Tsjechië?
Het afscheid van mijn mama, net voor kerstmis?
Ritme en contrast
Kijk je naar de kalme, grijze aanloop die na drie maanden ineens omhoog schoot
naar een periode met een bijzonder hoge werklast?
Een jaar is het allemaal.
En nog zoveel méér.
Samenwerkingen als fundament
Maar één ding is zeker.
Zonder alle fijne samenwerkingen.
Zonder het vertrouwen van klanten.
Zonder mensen die geloven in the extra mile
en daar samen voor willen gaan,
zou 2025 er helemaal anders hebben uitgezien.
Elke foto.
Elke videoclip.
Elk gesprek.
Elke meeting van het afgelopen jaar —
en alle jaren voordien —
heeft daaraan bijgedragen.
Dankbaarheid
Dank je wel voor het vertrouwen,
in het afgelopen jaar en de jaren voordien.
Vooruitkijken
Ik kijk uit naar méér fotografie en video.
Naar méér intense samenwerkingen in het komende jaar.
Ik heb er nu al zin in om opnieuw op stap te gaan
voor klanten die er al heel wat jaren bij zijn.
Tien jaar?
Het is geen uitzondering.
En daar ben ik trots op.
En ik ga graag de uitdaging aan
om samen met nieuwe klanten te kijken
hoe we ook hún beeldverhaal kunnen vormgeven.
Nieuw jaar
Met grote dankbaarheid kijk ik achterom.
Met veel vertrouwen ga ik het nieuwe jaar tegemoet.
Ik wens jullie allemaal een fantastisch nieuw jaar!
Dit was 2025 | PERI
Na het verfijnde detailwerk en de architecturale precisie van Nano architecten, volgt een heel ander speelveld.
Groter, ruwer en technischer. Werven waar schaal, veiligheid en timing het ritme bepalen.
Van architectuur naar infrastructuur
Waar architectuurfotografie vaak draait om compositie, materiaal en licht, vraagt werffotografie een ander soort aandacht. Infrastructuurprojecten zijn tijdelijk, voortdurend in beweging en sterk afhankelijk van de fase waarin een werf zich bevindt. Beeld maken op het juiste moment is cruciaal.
Dat spanningsveld tussen planning, uitvoering en beeld vormt al jaren de kern van mijn samenwerking met Peri Benelux.
Jarenlange samenwerking met Peri Benelux
Mijn eerste opdracht voor Peri ligt intussen al heel wat jaren achter ons. Sindsdien mocht ik voor Peri Benelux werken op werven die even indrukwekkend als divers zijn in schaal en context. Van Zeebrugge en Rotterdam tot Luxemburg en Mons.
Ik fotografeerde onder meer:
bruggen in opbouw,
grote uitkragingen bij woontorens,
kantoorgebouwen in het centrum van Brussel,
bekistingssystemen voor massieve keerwanden van dokken,
de werf van de Maasdeltatunnel,
de nieuwe opslagplaatsen van NIRAS in Dessel.
en nog tientallen andere projecten
Projecten die elk hun eigen technische uitdagingen en logistieke complexiteit meebrengen.
Werffotografie op complexe bouwplaatsen in 2025
Ook in 2025 werd ik opnieuw door Jessica en Peri Benelux op pad gestuurd. Voor werfupdates van de Royerssluis in het Antwerpse havengebied, verschillende projecten in de hoofdstad en recent nog de cementfabriek van Obourg, waar Peri onder andere meewerkt aan de bouw van een nieuwe silo.
Het zijn werven waar precisie, veiligheid en timing samenkomen, en waar professionele werffotografie en video essentieel zijn om de voortgang en toepassingen helder te communiceren.
Dronebeelden als meerwaarde op de werf
Waar en wanneer het kan, vul ik mijn reportages aan met dronebeelden. Vanuit de lucht wordt de schaal en complexiteit van een werf pas echt leesbaar. Het totale geheel van de Royerssluis bijvoorbeeld, of de site in Obourg, waar je anders enkel vanuit één vast standpunt in een kraan hetzelfde overzicht krijgt.
Dronefotografie biedt vrijheid, maar vraagt tegelijk uiterste concentratie, kennis van de omgeving en respect voor veiligheid en regelgeving op de werf.
Beelden maken in uitdagende omstandigheden
Werffotografie is zelden eenvoudig. De omstandigheden zijn nooit volledig voorspelbaar. Een werf ligt er niet proper of opgeruimd bij, machines en mensen zijn voortdurend in beweging en veiligheid is altijd aanwezig. Dronevliegen voelt soms als een choreografie met kranen, installaties en werfverkeer, waarbij timing en communicatie cruciaal zijn.
Net in die realiteit ligt voor mij de uitdaging én de meerwaarde van dit type fotografie en video.
Wat Peri zegt over de samenwerking
Voor Peri Benelux is het in beeld brengen van projecten een essentieel onderdeel van hun marketingcommunicatie. In de bouwsector moeten ze vaak snel schakelen: producten en toepassingen zijn soms maar kort zichtbaar binnen een specifieke fase van het bouwproces. Dat vraagt een vlotte afstemming tussen werf, sales, marketing en beeldenmaker.
Zoals Peri het zelf verwoordt:
“Voor PERI is het in beeld brengen van een project een essentieel onderdeel van onze marketingcommunicatie. In de bouwsector moeten we vaak snel schakelen: onze PERI-producten en toepassingen zijn soms maar kort in een specifieke fase zichtbaar. Dat vraagt een vlotte afstemming tussen werf, sales, marketing én Steven.
Net daarin maakt de samenwerking met Steven voor ons echt het verschil. Hij is flexibel en denkt proactief mee om meerdere werven te combineren. Hij gaat altijd net dat stapje verder door bijvoorbeeld spontaan zijn drone boven te halen voor sterke luchtbeelden en video’s die onze projecten perfect in beeld brengen.
Ook bij grotere en langdurigere projecten, zoals Royerssluis, verloopt alles bijzonder vlot. We sturen Steven meerdere keren langs om de voortgang vast te leggen en zo een timelapse op te bouwen. Dat gebeurt zonder zorgen: hij weet wat wij belangrijk vinden en verzorgt een vlotte communicatie, rechtstreeks met de sales- of project engineer. Dat niveau van zelfstandigheid en inzicht zorgt steeds weer voor perfecte beelden.”
— Jessica Ros - marketingmanager Peri Benelux
Van uitvoerder naar vaste beeldpartner
Die manier van samenwerken maakt dat ik voor Peri Benelux niet als losse uitvoerder word ingezet, maar als vaste beeldpartner. Iemand die zelfstandig werkt, meedenkt en anticipeert op wat op een bepaald moment visueel relevant is.
Mijn rol bestaat erin om technische complexiteit, schaal en uitvoering om te zetten in helder en krachtig beeldmateriaal dat inzetbaar is voor marketing, communicatie en documentatie.
Dit was 2025 | Czaar & Ludo Bekker
Een langlopende samenwerking in architectuurfotografie, sociale woningbouw en publieke ruimte
Een samenwerking die groeit in tijd en inhoud
Deze terugblik op 2025 staat in het teken van czaar, een architectenbureau waarvoor ik ook dit jaar opnieuw meerdere projecten mocht documenteren. Het is een samenwerking die al jaren loopt en die zich kenmerkt door vertrouwen, inhoudelijke uitwisseling en een gedeelde aandacht voor maatschappelijke relevantie in architectuur.
Mijn kennismaking met het bureau gaat terug tot vóór czaar. Via Stad en Architectuur al in contact kwam met Ludo Bekker. En in de aanloop naar het Venetië-project dat me samen met Peter Van Impe en An Roovers op de internationale architectuurbiënnale in Venetië bracht, leerde ik Stefaan Feys kennen. Vanuit die context volgde de vraag om projecten van a33 in beeld te brengen. Wat begon als een eerste opdracht, groeide uit tot een langdurige samenwerking die zich later ook voortzette met czaar.
Architectuur documenteren doorheen Vlaanderen
Door de jaren heen werd ik door a33 en czaar naar uiteenlopende plekken gestuurd: het atoomdorp in Mol, het Sint-Pieterscollege in Leuven (waar ik zelf school liep), projecten in Nijlen, Antwerpen en vele andere locaties. Het ging daarbij nooit enkel om het vastleggen van een afgewerkt gebouw, maar om het begrijpen van de context, de schaal en de intenties achter het ontwerp.
Die manier van werken sluit nauw aan bij hoe ik architectuurfotografie benader: niet als registratie, maar als interpretatie. Elk project vraagt tijd, aandacht en een afweging tussen ruimte, gebruik en omgeving.
“Gewone mensen architectuur” als ontwerphouding
Czaar omschrijft hun werk vaak als “gewone mensen architectuur”. Dat begrip vat hun ontwerphouding bijzonder goed samen. Met beperkte middelen streven ze naar een zo hoog mogelijke woon- en gebruikskwaliteit, vaak voor doelgroepen met weinig marge of keuzevrijheid. In de sociale woningbouwprojecten die ik voor hen fotografeerde, staat woonkwaliteit consequent centraal.
Ook scholen vormen een belangrijk deel van hun portfolio. Daar geldt dezelfde ambitie: maximale ruimtelijke kwaliteit realiseren binnen doorgaans beperkte budgetten. Als fotograaf betekent dat werken met aandacht voor nuance, gebruik en schaal, zonder te vervallen in gratuit esthetiseren.
Ontwerpen en bouwen binnen realistische randvoorwaarden
Het is geen toeval dat Dethier in czaar een vaste partner vond voor hun design & build-projecten. In gesprekken met Bart Coenegrachts tijdens onze trip naar Barcelona, kwamen duidelijke parallellen naar voren tussen de ontwerpaanpak van czaar en de manier waarop Dethier zoekt naar haalbare bouwoplossingen met respect voor budget, planning en context. Die gedeelde ingesteldheid vertaalt zich in projecten die helder, robuust en uitvoerbaar zijn.
Een boek als fotografische terugblik
Een bijzonder moment binnen deze samenwerking was de vraag van Ludo Bekker om mee op pad te gaan voor het boek “Werken in het lelijkste land ter wereld”, dat hij samen met Eric Min schreef. Voor dit project maakten we een fotografische rondreis langsheen de belangrijkste realisaties uit meer dan veertig jaar architectuurpraktijk.
Die tocht bracht me naar nieuwe plekken in en rond Leuven, maar ook naar projecten die diep in het collectieve geheugen verankerd zitten, zoals Sint-Maartensdal en de Silvertop-torens langs de Antwerpse ring. Het werd een intense en inhoudelijk rijke opdracht waarin fotografie fungeerde als middel om architectuur, context en tijd met elkaar te verbinden.
De rol van beeld in architectuur
Bij de boekvoorstelling maakte ik een videomontage die het traject en de gesprekken rond het boek samenbrengt. Het volgende citaat van Ludo Bekker verwoordt treffend hoe beeld binnen hun praktijk functioneert en welke rol fotografie daarin kan spelen:
“Architectuur is oneindig veel meer dan het beeld dat je ervan te zien krijgt en toch is het beeld net datgene waarmee architectuur zich in onze herinnering verankert en deel van onze cultuur wordt.
Daarom moet de gebouwde leefomgeving er goed uitzien alsook de beelden die onze fotograaf ervan maakt. Die beelden hebben we nodig om te tonen welke de basisintenties waren bij het vormgeven van onze gebouwde ruimte. Ze zijn nodig om te verklaren, om te overtuigen en om te verleiden, om een draagvlak voor acceptatie te creëren en steun te krijgen om nieuwe projecten te verwezenlijken.
Met dit doel voor ogen doen we al een tiental jaren beroep op Steven Massart. Hij draagt bij tot de kwaliteit van onze portfolio, die de kwaliteit van ons architecturaal werk moet uitdrukken. Bij de vormgeving van het boek “Werken in het lelijkste land ter wereld”, dat ik samen met Eric Min schreef maakte ik met Steven een fototrip langsheen de belangrijkste projecten die we in een tijdspanne van meer dan 40 jaar realiseerden. Het resultaat mag er zijn”
Ludo Bekker - auteur & architect
Ik kijk alvast uit naar meer “gewone mensen architectuur” in 2026!
Dit was 2025 | AZ DIEST
Architectuurfotografie van een nieuw ziekenhuis in opleveringsfase
Groeien met schaal als architectuurfotograaf
Schaal is iets waar je in groeit. In mijn eerste jaren als architectuurfotograaf ging het vooral om woningen en interieurs. Projecten waarin je leert kijken, corrigeren en zoeken naar het juiste standpunt: hoe krijg je een woning in een smalle straat correct in beeld, hoe blijven lijnen recht en ruimtes leesbaar zoals ze door de architect werden ontworpen?
Gaandeweg groeien die projecten mee met je ervaring. Anno 2025 word ik gevraagd om grote kantoorgebouwen, complexe bouwsites en soms zelfs volledige stadsdelen te fotograferen. Of een volledig nieuw ziekenhuis, zoals het AZ Diest.
Architectuurfotografie in de laatste fase van een ziekenhuisproject
Begin juni klopten Archipelago en GAF bij mij aan. Zij stonden in voor het architecturale ontwerp en de begeleiding van de bouw van het nieuwe ziekenhuis in Diest en bevonden zich in de laatste rechte lijn richting oplevering. Net die fase is fotografisch bijzonder interessant, maar ook complex: het gebouw is quasi afgewerkt, terwijl de omgeving en de werking nog voortdurend in beweging zijn.
Ze vroegen mij om het ziekenhuis in beeld te brengen met aandacht voor architectuur, gebruik en context. Niet alleen als gebouw, maar als zorgomgeving in wording.
Drie fotorondes, één coherent beeldverhaal
Zoals bij veel projecten van deze schaal bleef het niet bij één bezoek. De opdracht werd bewust opgesplitst in drie fotorondes, elk met een eigen focus en doelstelling.
1. Verkennend werfbezoek
Een eerste bezoek diende om het gebouw te leren kennen, zichtlijnen te analyseren en het verhaal van de ontwerparchitecten te horen. Zo’n verkenning is essentieel om later gerichter en efficiënter te kunnen werken tijdens de effectieve fotoshoots.
2. Technische ruimtes en materiaalkeuzes
Tijdens de tweede fotoronde lag de focus op ruimtes die na ingebruikname moeilijk of zelfs onmogelijk fotografeerbaar zijn: OK’s, recovery, het bevallingskwartier en andere zorg- en technische zones. In deze fase werkte ik ook nauw samen met Gerflor. Door hun productkennis te combineren met mijn fotografische expertise konden we gericht zoeken naar beelden waarin vloer- en wandafwerkingen niet alleen correct worden weergegeven, maar ook bijdragen aan het verhaal van het gebouw. Het bundelen van expertise bleek hier cruciaal.
3. Ingebruikname, schaal en realiteit
Tijdens de derde en laatste ronde was het ziekenhuis effectief in gebruik. Deze fotoshoot werd grotendeels uitgevoerd in het gezelschap van de communicatieverantwoordelijken van GAF. Naast feedback en inhoudelijke aanwijzingen fungeerden zij af en toe ook als gelegenheidsmodel, wat zorgde voor extra schaal en context in de beelden.
Deze gezamenlijke shoot bleek bovendien leerrijk. Niet alle zichten die op plan worden aangeduid, blijken in de realiteit ook effectief fotografeerbaar. Sommige perspectieven laten zich enkel vertalen via renders. Net in dat spanningsveld tussen ontwerp en realiteit komt ervaring kijken: keuzes maken, bijsturen en zoeken naar beelden die wél werken en het gebouw correct en overtuigend tonen.
Fotografie op het snijvlak van techniek en creativiteit
Architectuurfotografie in een actief ziekenhuis vraagt voortdurend balanceren tussen techniek en creativiteit. Rekening houden met privacy, timing en gebruik is essentieel. Patiënten mogen niet herkenbaar in beeld, ruimtes moeten blijven functioneren en toch moet het architecturale verhaal helder blijven.
Het eindresultaat werd een veelzijdige beeldreeks: overzichtsbeelden op ooghoogte en met de drone, aangevuld met sfeerbeelden, detailopnames en technische fotografie. Ruimtes werden zowel leeg als in gebruik gefotografeerd, zodat het beeldmateriaal inzetbaar blijft in verschillende contexten: communicatie, publicaties, presentaties en portfolio’s.
Samenwerking als meerwaarde
Na aflevering volgden bijzonder positieve reacties van alle betrokken partners. Ook Archipelago verwoordde die samenwerking als bijzonder waardevol:
“Ook dit jaar was onze samenwerking met Steven Massart bijzonder vruchtbaar, onder meer in het kader van het project AZ Diest. De kwaliteit van zijn werk, gecombineerd met zijn luisterbereidheid en zijn zeer fijne aanvoelen van onze realiteit, komt in elk beeld tot uiting. Zijn foto’s tonen niet alleen het ziekenhuis, ze weerspiegelen wie we zijn en hoe wij onze projecten benaderen in functie van het welzijn van patiënten en ziekenhuispersoneel. Stevens werk ondersteunt onze communicatie door onze boodschap helderder, menselijker en impactvoller over te brengen.”
Voor mij is dat het beste bewijs dat aandacht voor proces, samenwerking en ervaring resulteert in beelden die verder gaan dan louter documentatie.
Dit was 2025 | Architectuurwijzer
Architectuurreizen als bron van inspiratie, observatie en beeld
Architectuurreizen. Voor mijn kinderen zijn ze vooral vakantie.
Voor mij zijn ze een manier om inspiratie op te doen, om projecten te bezoeken waar ik anders nooit zou komen, en om op een andere manier met fotografie, video en architectuur bezig te zijn dan binnen mijn dagelijkse opdrachtwerk.
Tijdens die reizen luister ik, kijk ik en ga ik in gesprek met architecten en andere bouwprofessionals. Ik observeer hoe ze met architectuur omgaan en hoe ze er onderling over spreken. Die context — het verhaal achter het project — is voor mij minstens even belangrijk als het gebouw zelf. Architectuur ontstaat niet in isolatie, en goede architectuurbeelden evenmin.
Architectuurwijzer: een samenwerking met geschiedenis
In 2012 stapte ik voor het eerst op de bus met Architectuurwijzer, richting Lausanne. Sindsdien ben ik regelmatig blijven meereizen. Elke architectuurreis probeer ik thuis te komen met sterk beeldmateriaal, gemaakt onder omstandigheden waarop ik geen grip heb. Het moment ligt vast, het ritme wordt door de groep bepaald en ook het weer is wat het is.
Net daarin schuilt voor mij de uitdaging als architectuurfotograaf. Werken zonder controle vraagt ervaring, anticipatie en een scherp oog voor wat zich aandient. Het dwingt me om snel te lezen wat een plek nodig heeft en om keuzes te maken in het moment.
Charleroi en Barcelona: fotografie én video
Dat was in 2025 in Charleroi en Barcelona niet anders. Wel voegde ik dit jaar bewust bewegend beeld toe aan mijn werkwijze. Naast fotografie legde ik de reizen en de bezochte projecten ook vast in video. Die uitbreiding voelt logisch: video laat toe om niet alleen het gebouw, maar ook de dynamiek van de reis, de groep en de omgeving te verbeelden.
Architectuurreizen lenen zich bijzonder goed tot dit hybride werken tussen foto en video, waarbij observatie, ritme en montage samenkomen.
Partner van Architectuurwijzer
Intussen ben ik al enkele jaren partner van Architectuurwijzer. Ik reis mee wanneer het kan, woon af en toe lezingen bij en breng ook tentoonstellingen in beeld. Dat zijn geen evidente omstandigheden om te fotograferen of te filmen: donkere zalen, sprekers in beweging en weinig controle over het licht.
Toch zijn net die lezingen en tentoonstellingen essentiële momenten binnen het architectuurdiscours. Ze maken deel uit van hoe architectuur wordt gedeeld, bediscussieerd en begrepen. Ook daar wil ik als beeldenmaker aanwezig zijn.
Beelden als communicatief instrument
De beelden zijn er, en dat maakt het partnerschap een duidelijke win-win. Na 25 jaar ervaring als fotograaf en videomaker weet ik hoe belangrijk sterk, eigen beeldmateriaal is voor organisaties die inhoudelijk willen communiceren. Beelden helpen om observaties te verankeren, om inzichten helder over te brengen en om verhalen ook na afloop levend te houden.
Brent Van Heyst, organisator van Architectuurwijzer, verwoordt het als volgt:
“De samenwerking tussen Architectuurwijzer en Steven Massart loopt intussen al meerdere jaren en verloopt telkens tot grote tevredenheid. Tijdens onze architectuurreizen bezoeken we projecten die ons inspireren en waaruit we concrete leerpunten meenemen. In 2025 hebben we dankzij Stevens scherpe blik verschillende projecten in Charleroi en Barcelona ook na de reis kunnen blijven illustreren. De fotografie helpt ons om observaties te verankeren en leerpunten helder te communiceren. Bovendien laat dit ons toe om als organisatie te werken met eigen, kwalitatief beeldmateriaal, wat onze communicatie versterkt en ons onderscheidt. Kortom: een samenwerking die inhoudelijk én communicatief bijzonder veel oplevert!”
Aftermovie Charleroi
Bij deze blog deel ik graag ook de aftermovie van het bezoek aan Charleroi. Zoals steeds stonden er heel wat boeiende projecten op het programma in een voor velen onbekende stad. Dat CHAPEX — het project van AgwA en architecten Jan De Vylder en Inge Vinck — de Extra Muros-prijs van de Brussels Architecture Prize in de wacht sleepte, zal voor weinig deelnemers als een verrassing zijn gekomen.
Dank aan Architectuurwijzer voor het vertrouwen en voor de blijvende ruimte om te kijken, te luisteren en te verbeelden.
Dit was 2025: Nano architecten
De start van de laatste echte werkweek van 2025 voelt als het juiste moment om even achterom te kijken. Terug te blikken op samenwerkingen die dit jaar mee vorm gaven. En die terugblik start ik graag met Nano architecten.
De voorbije jaren kruiste mijn pad dat van Nano al enkele keren via Alu2+. In het kader van het buitenschrijnwerk fotografeerde ik verschillende woningen, waaronder ook een aantal projecten die door Nano werden uitgetekend. Zonder het toen te beseffen, vormde dat de aanzet tot een bredere samenwerking.
Begin dit jaar viel er een mail in mijn virtuele postbus. Nano was volop bezig met de ontwikkeling van een nieuwe website en ging op zoek naar nieuw, fris en recent beeldmateriaal. Niet alleen fotografie, maar ook video maakte deel uit van de vraag.
Dat hoefde ik geen twee keer te horen.
Met veel plezier ging ik voor hen op pad.
De Nano-signatuur
Doorheen de verschillende projecten werd steeds duidelijker waar Nano architecten voor staat. Hun architectuur laat zich niet onopgemerkt voorbijgaan. Strakke lijnen, een uitgesproken dieptewerking en een zorgvuldig gekozen materiaalpalet – vaak met gevelsteen als bepalend element – bepalen het straatbeeld.
Grote glaspartijen laten overvloedig licht binnen, maar bewaken tegelijk de privacy. Als voorbijganger blijft het interieur grotendeels verborgen.
Aan de tuinzijde keert dat gevoel zich volledig om. Hier krijgen openheid, daglicht en buitenzicht alle ruimte. De sobere, strakke lijnen blijven aanwezig, maar worden verzacht door warme materialen en een gelaagdheid aan plekken waar bewoners zich kunnen terugtrekken. Architectuur die niet alleen vorm geeft, maar ook rust creëert.
Wat in alle projecten terugkomt, is de hoge graad van afwerking. Die kwaliteit is het resultaat van een nauwe samenwerking met vaste partners zoals Jaeken, Alu2+, Steegmans, Vloeren Peeters, Vanlaer en Schoeffaerts. Die aandacht voor detail vormt de rode draad doorheen het werk van Nano.
Beelden als vertaling van architectuur
Ook Nano kijkt positief terug op onze samenwerking. Oprichter Andy vat het treffend samen:
“Het afgelopen jaar werkte NANO architecten samen met fotograaf Steven Massart aan de beeldregistratie van een tiental projecten. Voor ons zijn beelden meer dan louter documentatie: ze maken architectuur leesbaar en brengen licht, ruimte, materialiteit en sfeer samen in één helder verhaal. In de samenwerking met Steven vonden we iemand die onze projecten met aandacht en respect benadert, en ze vertaalt naar beelden die onze architecturale visie versterken en een vaste waarde zijn geworden in onze communicatie.”
Woorden waar ik alleen maar dankbaar voor kan zijn.
Dank voor het vertrouwen, Andy en team. Ik kijk ernaar uit om ook in 2026 opnieuw samen te werken en verder te bouwen aan jullie verhaal.
Portfolio in Entrr
Publicaties waarin je beelden ziet verschijnen die je zelf maakte, het went nooit helemaal. Voor mij toch niet.
Elke keer opnieuw voel ik dankbaarheid dat ik op pad mocht. Maar ook trots: trots dat mijn klanten mij het vertrouwen geven om hun project in beeld te brengen. Fotografen genoeg die hun vak met goesting, professionaliteit en creativiteit uitoefenen. En toch kiezen sommige mensen voor jou. Omdat jouw visie nét iets meer aansluit bij hoe zij hun verhaal naar buiten willen brengen. Omdat jouw manier van werken hen het meest ligt.
En dan komt er op een dag de vraag van Entrr of ik wilde meewerken aan het laatste nummer van 2025. Of ik een portfolio wilde samenstellen voor hun rubriek “Achter de lens”.
Ik moest er niet lang — of beter: helemaal niet — over nadenken. Natuurlijk wilde ik dat! Wat een kans. Wat een eer.
Het moeilijkste onderdeel was de selectie van de juiste beelden. Welke projecten kies je? Heel herkenbaar of net niet? Van bestaande klanten of net iets anders? En wat met de projecten die je niet selecteert?
Ik besloot het anders aan te pakken en op zoek te gaan naar een rode draad. Ik vond er meerdere die elkaar regelmatig raakten.
Reizen, bijvoorbeeld.
Zo begon het uiteindelijk vele jaren geleden, toen ik op een bus richting Lausanne stapte, samen met tien architecten en vijftig studenten. Mijn goede vriend en architect Peter Van Impe fluisterde me in dat ik moest meegaan om te zien hoe architecten omgaan met architectuur. Het droneshot van Ostro Sobad maakte ik in Denemarken. De derde en laatste foto in Schotland. Zoveel jaren later mag ik nog steeds mee met Geert De Neuter en zijn studenten. De wandeling in de Schotse Highlands, omringd door machtige natuur, blijft een hoogtepunt.
Ook bij opdrachten zelf vind ik het heerlijk om voor of na het fotograferen een stukje wereld mee te pikken.
Als Vandersanden me naar een project in Koksijde stuurt, is het geen straf om twee uur vroeger op te staan en de files voor te zijn om om 6u30 op het strand van De Panne te staan. Westerpunt, wat een fantastisch project, midden in het landschap, net voordat je de grens met Frankrijk over stapt.
De sluiswachterswoning midden op de werf van de nieuwe Royerssluis is dan weer de vreemde eend in de bijt. Maar tegelijk het beeld waarin alles samenkomt. Elk project heeft zijn context. Als fotograaf begin ik altijd met het grote geheel, omdat dat bepalend is voor de keuzes die een architect maakte. En dan maakt het voor mij weinig verschil of het gaat om een nieuwe luxueuze villa, een kleine renovatie, een kantoorgebouw in de stad of een verborgen architectuursculptuur in het landschap. Ik hou van de afwisseling in schaal, stijl en omgeving.
En last but not least: bij Peri weten ze al heel lang dat ze mij naar eender welke werf mogen sturen.
Werf of project? Het blijft een onmogelijk dilemma.
Dank je wel, Entrrr, voor deze mooie kans om een inkijk te geven in mijn wereld als architectuurfotograaf. Fijn dat jullie naast zoveel straffe architectuurfotografie ook de makers in de spotlights zetten.
Trots en dankbaar dat ik vanaf nu tussen dat rijtje getalenteerde collega’s mag staan.
Werken in het lelijkste land ter wereld
Boek "Werken in het lelijkste land ter wereld"
Het is geen quote van mij maar komt van Renaat Braem weet ik dankzij Ludo Bekker.
Als bekroning van een rijk gevulde carrière als architect besloot hij terug te blikken met een boek. Aangezien ik mezelf al heel veel jaren (freelance) huisfotograaf van a33 en ćzaar architecten mag noemen -een titel die ik met veel dankbaarheid èn trots draag- mocht ik een tijdje geleden met hem op pad.
Er waren een aantal projecten die geselecteerd waren voor het boek en nog een bezoek van een professionele fotograaf verdienden. Sommigen zoals de Kielparktorens in Antwerpen had ik al eens bezocht. Een project als Silvertop aan de overzijde van de Antwerpse ring kende ik al lang maar zonder goed te beseffen dat er een link was met een fijne klant. En dankzij de fotorondes die we samen deden ontdekte ik ook heel wat nieuwe plekken in Leuven. Door de Ridderstraat was ik al tientallen keren gereden maar zonder te beseffen dat deze gevels een rijk sociaal leven verbergen voor de toevallige passant.
Doorheen de trip viel me enorm hard op hoe de eindgebruiker in alle projecten centraal staat. Hoe menselijk de projecten ingevuld worden. Hoe opvallend onopvallend ze zijn maar des te meer doordacht om in hun gebruik zo goed mogelijk te functioneren.
Dank je wel Ludo voor de fijne inkijk in jou werk als architect. Dank je wel aan het team van ćzaar architecten voor het jarenlange vertrouwen.
Het boek kan je vinden via Public Space : https://www.publicspace.be/nl/werken-in-het-lelijkste-land-ter-wereld
Architectuurreis Barcelona
Mijn laatste architectuurtrip van 2025 ging richting Barcelona, samen met Architectuurwijzer en een 50-tal architecten en andere mensen uit het werkveld. Brent Vanheyst stippelde samen met het team weer een fantastische reis uit. Het werd een mengeling van onverwachte, verrassende en mij geheel onbekende projecten. We zijn wel even langs de Sagrada Familia gelopen (met een nieuwe gedeelte dat me absoluut niet kan bekoren), maar dat was het dan ook wat de toeristische toppers betrof.
Of toch bijna want gelukkig was er in het vrije gedeelte nog tijd genoeg voor een bezoek aan het Barcelona-paviljoen van Mies van der Rohe. Een subliem project waarvan de essentie even moeilijk te vatten is op beeld als dat het er eenvoudig uitziet. Maar dat ter zijde.
Architectuurtrippen is altijd een combinatie van beelden maken, projectinformatie opslorpen, gesprekken voeren, luisteren naar gesprekken en genieten van de stad en de omgeving. Luisteren is er even leerrijk als mijn camera gebruiken. Het leert me te zien wat bouwprofessionals belangrijk vinden. Het heeft me geleerd anders te kijken.
Wanneer je groep met een strak programma volgt, moet je ook à la minute keuzes maken. En daarbij mag kiezen nooit verliezen zijn.
Eén van de uitdagingen is natuurlijk ook aan 50 mensen te tonen dat iedereen met een camera rondloopt en voortdurend beelden maakt, maar dat je als professioneel beeldenmaker een verhaal vertelt. Het verhaal van de bezochte projecten. Het verhaal van de reis. Het verhaal van jezelf die de reis mee beleefde.
In een tijdperk van razendsnelle communicatie, sociale media en whatsappgroepen, bleef één van de meest gestelde vragen toch nog altijd: heb je al veel goede foto’s gemaakt? Het moet wat gevoeld hebben voor hun zoals vroeger in het filmtijdperk. Toen moest je ook wat geduld oefenen tussen het moment van de opname en het zien van het beeld.
De ruwe selectie is intussen klaar, het kaf van het koren gescheiden; de reis een eerste keer herbeleefd. 40% van de gemaakte opnames overleefde de eerste schifting. Het hadden er meer kunnen zijn maar met heel wat varianten op een weerhouden beeld ben je niet zoveel. Met een strengere selectie hadden het er ook minder kunnen zijn. Maar nu begint het echte werk. De eigenlijke beeldkeuzes in functie van het verhaal moeten nog gemaakt worden.
Hierbij alvast een kleine selectie van 20 beelden die er 4 dagen na de reis uit sprongen. Beelden van fijne plekken die we passeerden, van projecten die we bezochten. Overzichten en details. En een groepsfoto met mensen wiens pas ik intussen al vele malen kruiste en die ik in Barcelona leerde kennen. Mensen die het allemaal met heel veel passie over hun stukje van de architectuurwereld hadden. Een mengeling van jeugdig enthousiasme en oude rotten in het vak, allen op zoek naar verbinding en inspiratie. En dat extra Spaanse nazomertje was lekker warm meegnomen !
Architectuurreis Schotland
Mijn architectuurreis naar Schotland met de studenten van KU Leuven zit er weer op.
De invulling ervan was even veranderlijk als het weer. Toeristische toppers wisselden af met architecturale pareltjes of diep in de bossen verborgen ruïnes. Mackintosh was een (onvermijdelijke) rode draad.
Met Glasgow, Edinburgh, Dundee en Fort William kwamen de belangrijkste steden aan bod, maar er was evengoed tijd voor een fantastische wandeling in de Highlands. Eindelijk! 15 km genieten van machtige uitzichten. Daarna volgde er nog meer kilometers doorheen het landschap van Harry Potter.
Nee, het 13e jaar dat ik mee op reis ga met architecten en/of studenten is geen ongeluksjaar. Integendeel. Geert De Neuter stelde opnieuw een boeiende, goed gevulde reis samen waar ik met volle teugen van genoot. Na een week hadden we 60 km in de benen, en zo’n 1700 foto’s en videoclips later blik ik moe maar enorm tevreden terug.
Mijn uitdaging tijdens zo’n reis? Thuiskomen met geslaagde beelden, ondanks alle omstandigheden. Werken met wat ik krijg in plaats van plannen hoe ik het wil. Een uitdaging met het Schotse weer. En experimenteren met nieuwe invalshoeken en technieken. Verder aftasten hoe ik de combinatie van foto en video kan verfijnen.
Maar minstens even belangrijk: het contact met de anderen. Het luisteren naar gesprekken tussen docenten en studenten. Horen waarom de ene een project top vindt en het voor een ander een flop is. Vaststellen dat ontwerpen zoveel verder gaat dan de vormen die we zien. Mijn oren openhouden is tijdens zo’n reis even cruciaal als mijn ogen.
Mijn favoriet project vraagt u? Dat zijn er 2 en het zijn uitersten.
🌿 De ruwe natuurpracht van de Highlands: zon, kille wind en regen wisselen elkaar af, net als de magnifieke zichten. Zalig!
🏛️ Maggie's Glasgow, ontworpen door Rem Koolhaas en OMA: een warme plek in de drukte van de stad waar kankerpatiënten geborgenheid vinden in een wonderlijk stukje natuur. Zo’n plek wens je iedereen toe die er nood aan heeft.
Time flies
Gisteren sloot mijn dochter haar kleutertijd af. In september stapt ze vol goesting naar de grote school. Klaar om te leren schrijven, lezen en rekenen. 25 jaar geleden trok ik de deur van Sint-Lukas Brussel figuurlijk achter me toe en mocht me vanaf dan “Meester in de Fotografie” noemen.
Tot daar de parallellen met mijn dochter. Ik dacht dat ik alles wist. Ik was klaar om de wereld van de podiumkunsten te veroveren. Geen haar op mijn hoofd dat dacht aan huwelijksfoto’s, communies of gezinsportretten. En de schoolbanken? Die had ik definitief achter me gelaten.
Het liep anders. De realiteit van het ondernemerschap bracht me snel bij de les. Ik fotografeerde alles wat op mijn pad kwam: van juwelen tot gebouwen, van kersverse baby's tot trouwfeesten. De opleidingen, workshops en masterclasses die ik volgde? Die tel ben ik al lang kwijt. Zelfs een volwaardige video-opleiding kwam erbij.
Van analoog naar digitaal: het medium bleef gelijkaardig, maar de workflow veranderde radicaal. Dankzij die digitale shift ging er een nieuwe wereld aan mogelijkheden open. Ik vond mijn plek in een niche die me volledig ligt: architectuurfotografie. De particuliere opdrachten liet ik stap voor stap los.
25 jaar geleden voelde ik me volleerd. Vandaag weet ik: ik ben nooit uitgeëvolueerd. De digitale evolutie mondde uit in een totale andere beeldcultuur. Geen filmrolletjes of dokaprints meer vandaag, wel een combinatie van stilstaande én bewegende beelden die de leefomgeving in kaart brengen. Ik vang zowel de visie van de architect als het vakwerk van de stielman in beeld. Ik volg de evolutie van projecten van de eerste schetsen tot de laatste afwerking. Van de fijne details tot de grote overzichtsbeelden met de drone: ik hou van de veelzijdigheid.
De wereld is in die 25 jaar sterk veranderd. Bijna onmerkbaar wanneer je er middenin staat, maar des te duidelijker wanneer je even terugkijkt. Van Steven Massart – Fotografie ging het naar Architectuurreportage.be. Van “alles doen” naar een uitgesproken focus. Maar ook die vlag dekt intussen de lading niet meer.
Ik geniet vandaag net zo hard van een luxevilla als van een ruige werf met metersdikke betonwanden. Van een stedelijk plein tot een sculpturaal paviljoen in het landschap. Elk project vertelt een verhaal – en ik vertel mee via mijn beelden.
Met dit jubileum is het tijd voor een nieuw jasje. Heb je suggesties, ideeën of wil je gewoon even sparren? Laat het hieronder weten, of stuur me een bericht. Ik maak graag tijd voor een goed gesprek.
Eén ding is zeker: 25 jaar later sta ik nog altijd met evenveel goesting in deze wereld op het snijvlak van fotografie, video, architectuur, stedenbouw en constructie. De bebouwde wereld blijft mijn boeiende speelterrein.
Running Dinner in Leuven
Running Dinner van Stad en Architectuur vzw is architectuur beleven in goed gezelschap met een lekkere maaltijd. Een 3 gangenmenu op 3 verschillende locaties. Ikzelf bezocht een fijn project van fijn architectuur atelier en de verrassende woning van Benjamin Denef van DMOA architecten. Afsluiten deden we samen in DE WIJNPERS van OFFICE Kersten Geers David Van Severen.
Hier kan je mijn aftermovie ontdekken van dit boeiende event !
Architectuurreis Charleroi
Architectuurtrippen is altijd inspirerend – en leerrijk op vele vlakken. Daarom ga ik regelmatig op pad met Architectuurwijzer, Stad en Architectuur, of de studenten architectuur aan KU Leuven.
Deze keer -begin mei 2025- trok ik met Architectuurwijzer naar Charleroi. Tot nu toe kende ik die stad vooral van het fotomuseum, waar ik als student vaak kwam – intussen ook alweer een eeuwigheid geleden. Ik was dan ook benieuwd naar het Charleroi anno 2025 en naar de projecten van AgwA of Ateliers Jean Nouvel die ik alleen kende van "de boekskes".
Twee dagen lang werden we ondergedompeld in een rijk en gevarieerd programma. Ik voerde er gesprekken met architecten en luisterde naar discussies tussen bouwprofessionals. Minstens even boeiend: observeren waar de aandacht van anderen naartoe ging.
Voor mij waren het ook twee dagen van intensief beeldmaken. Snel kijken, keuzes maken, standpunten innemen. Niet alleen in foto's, maar ook in bewegend beeld.
Intussen is de aftermovie klaar. Het werd een korte impressie van twee dagen architectuur bezoeken, kijken, netwerken en genieten van het mooie weer.
Benieuwd wat je ervan vindt!
En heb je zelf een project dat je graag in beeld wil laten brengen? Laat het me gerust weten – ik maak met plezier tijd om eens langs te komen, met een koffie en een goed gesprek.
Kajakklub Vejle (dk)
Kajakklub Vejle (DK) by Force4 Architects
Vejle 2024 - Kajakklub Vejle by Force4 Architects
In de herfst van 2024 trok ik er weer op uit met Geert De Neuter, zijn studenten van de KU Leuven en enkele architecten. Bestemming regio Aarhus in Denemarken en de Duitse havenstad Hamburg.
Dag 1 was een verzopen dag. Lang voor we de grens overstaken regende het al. En dat zou het blijven doen. En daar sta je dan in Vejle Kommune na een busreis van bijna een dag. Na een stevige vloek en een kort overleg met mezelf besloot ik gewoon te doen waarvoor ik gekomen was. Architectuur opslorpen. En er trachten goeie beelden van te maken ondanks de omstandigheden.
Dat laatste deed ik al jaren met fotografie, dit keer was het doel dat vooral in video te doen. Elke trip die ik de afgelopen 15 jaar deed was op dat vlak al leerrijk geweest. Je reist met een groep en mag die niet ophouden. Je volgt een programma waar je geen vat op hebt. En je kan de externe omstandigheden niet kiezen. Intussen tracht je ook wat mee te pikken van de uitleg, volg je gesprekken èn ben je met een camera aan de slag. In fotografie lukte het, zou dat met video ook het geval zijn?
Wel, het was uitdagend om in deze omstandigheden aan de slag te gaan met een medium waarin ik nog volop mijn expertise opbouw. Ik heb gesakkerd en gevloekt. Het was ellendig veel sleurwerk. In de montage merk ik nu dat ik de laatste 6 maanden op technisch vlak weer enorme sprongen heb gemaakt. Maar het zou zonde zijn helemaal niets met de beelden te doen.
Bij deze een klein sfeerbeeld van de Kajakklub in Vejle. De eerste stop van een intense reis. Het was kletsnat. Maar ondanks alles ben ik er wel behoorlijk blij mee.
Hopelijk kan ook jij het resultaat smaken? Laat het me gerust weten want de feedback helpt me verder te groeien als videomaker.
Een nieuwe website !
2025 luidt mijn 25e jaar als fotograaf in.
In juni 2000 trok ik de deur van St-Lukas in Brussel figuurlijk achter mij dicht. De toekomst lachte me toe. Nog wat onzeker zette ik mijn eerste stappen als professioneel fotograaf. Eerst in bijberoep, later in hoofdberoep. Al snel leerde ik dat je nergens komt door op een stoel te zitten en te wachten.
Doorheen de jaren trok ik er regelmatig op uit met mijn camera als trouwe metgezel. Ik fotografeerde acteurs op de grootste podia van het land. Ik stapte met mijn camera binnen bij mijn handelaars-buren in Tienen. Ik reisde Europa rond in het gezelschap van architecten en studenten om projecten te bezoeken. Samen met architect Peter Van Impe en kunstenares An Roovers trok ik onder de vlag van Atelier X naar de architectuurbiënnale in Venetië. In volle corona-tijd legde ik de leegte van Brussel vast. Evenveel plezier beleefde ik aan één van mijn talloze wandelingen of fietstochten vlakbij huis.
In al die jaren veranderde de wereld aan een razend tempo. En daarmee ook de manier waarop mensen met beelden omgaan. Negatiefstrips en de geur van chemicaliën maakten plaats voor digitale informatie. Een analoge Hasselbladcamera koste destijds makkelijk 120.000 Belgische frank. Een investering die met veel wikken en wegen werd gedaan. Een professionele camera kost anno 2025 tussen de 3000 en 5000 euro. Minstens evenveel dus dan destijds maar niemand die daar nog vreemd van opkijkt. Neen de komst van digitaal maakte het er niet goedkoper op. Integendeel want performante computers en opslagsystemen jagen het bedrag snel nog meer de hoogte in.
Van fotograaf evolueerden we naar fotograaf-IT’er. En daar stopte het niet bij want ook bewegend beeld is al lang niet meer weg te denken. Ik besloot een paar jaar geleden dan ook maar om die horde te nemen. 20 jaar geleden zag ik immers vanop de eerste rij hoe het mijn collega’s vergaan was die dachten dat ze de omschakeling van analoog naar digitaal aan zich konden laten passeren.
Anno 2025 blijf ik met veel goesting fotograferen maar is er ook video bijgekomen. Een bewegend beeldverhaal waarin ik gestaag maar zeker ook mijn weg in vind. Een boeiende nieuwe wereld is daarmee open gegaan. Een project in stilstaande èn bewegende beelden in beeld brengen? Yes I can! Een project vanop de grond èn vanuit de lucht in beeld brengen? Yes I can!
Al deze veranderingen vroegen om een nieuwe website. En deze lanceer ik dan ook met veel trots! Je vindt er fotografie en video broederlijk naast elkaar. interieur en architectuur lopen al heel lang door elkaar dus werden ze in deze website gebundeld. Onder de noemer “Omgeving” vind je stadsbeelden maar evengoed projecten die je onmogelijk los kan zien van hun omgeving. Projecten ook die voor die specifieke plek werden ontworpen. Geen projecten zonder een werf of een atelier waarin ze tot leven gebracht worden. Ik heb me ook voorgenomen om van fietsen een work-in-progress te maken. Niet alleen als activiteit maar ook als onderwerp van beeldverhalen. En last -but not least- is er deze beeldblog. Een plek waarin ik mijn verhalen, fascinaties, ontdekkingen zal neerpennen.
Kortom, de goesting om er na 25 jaar nog altijd tegenaan te gaan is meer dan groot genoeg. Een kleine 15 jaar geleden stapte ik voor het eerst op een bus met een aantal architecten en een hoop studenten. Bestemming: Lausanne en omgeving. Le Corbusier was een naam die ik wel kende maar ik had nooit een project van hem bezocht. Tot die reis dan die ik maakte in het gezelschap van een hoop jongeren die net zo min als ik wisten wat de toekomst hun zou brengen. Het bovenstaande beeld werd toen gemaakt.
Waar fotografie en video me de volgende 15 jaar zullen brengen? Geen flauw idee. Maar ik kijk er met gezonde spanning én veel goesting naar uit om de reis verder te kunnen zetten.