Den Bell: Waarom een Videoverhaal meer is dan een Reeks Foto’s
Een paar weken geleden trok ik, gewapend met mijn camera en drone, naar het hart van Antwerpen. Mijn doel? Den Bell. De voormalige hoofdzetel van Alcatel-Bell heeft onder het ontwerp van Omgeving een indrukwekkende gedaanteverwisseling ondergaan. Een enorme verharde binnenplaats is getransformeerd tot een groene oase van rust en ontspanning. De vraag aan mij: "Kun je dit tot leven brengen in beeld?"
Zeker! Maar zoals ik de afgelopen tijd heb geleerd, vraagt "beeld" in de vorm van video om een fundamenteel andere mindset dan fotografie.
De Fotografische Reflex
Toen ik pas startte met video, hanteerde ik – logischerwijs – een fotografische aanpak. Met meer dan 20 jaar ervaring als architectuurfotograaf dacht ik: je gaat naar de locatie, je schiet sterke beelden, en thuis maak je er een verhaal van.
Bij fotografie werkt dat perfect. Je selecteert achteraf de beste shots, schuift wat met de volgorde, en je hebt een krachtig narratief. Verander je de volgorde? Dan heb je een ander verhaal. Simpel, dacht ik.
Niets bleek minder waar. In de montagekamer kwam de harde les: met die 'fotografische' aanpak mis je altijd die cruciale tussenbeelden die noodzakelijk zijn voor een vloeiende videomontage. Video is geen reeks losse momenten; het is een continuüm.
Het Snijvlak van Rust en Activiteit
Voor het project van Omgeving zocht ik naar het snijvlak van esthetiek en functionaliteit. Den Bell is namelijk een complex plein. Het is een rustpunt voor omwonenden, maar ook de toegang tot omliggende kantoren en een ondergrondse fietsenstalling. Er wordt gesport, er wordt geluncht, en het dient als belangrijke doorsteek in de stad.
Ik besloot een video te maken waarin je het plein echt voelt "ademen".
De Opbouw van het Verhaal
In de montage heb ik gezocht naar een specifieke energie:
Het Kader: De dronebeelden zetten de schaal neer en laten zien hoe de groene oase ingebed ligt in de stedelijke structuur.
Het Licht: Via time-lapses bracht ik de beweging van het licht binnen in het project. Je ziet het karakter van de plek veranderen naarmate de zon draait.
De Dynamiek: Van de verstilling 's ochtends vroeg naar de levendigheid van de middagpauze. De actie van sporters op het veld versus de rust van iemand op een bankje in de zon.
Les uit de Praktijk
Eens te meer bleek dat een goede voorbereiding de absolute sleutel is. Mijn 25+ jaar ervaring in fotografie helpt me om instinctief sterke composities te maken, maar alleen een doordacht script en een vooraf bepaald scenario zorgen ervoor dat die beelden ook echt passen in een krachtig videoverhaal.
Den Bell was voor mij niet alleen een prachtige opdracht in een iconische Antwerpse setting, maar ook een bevestiging van mijn groei in dit nieuwe medium. Architectuur is statisch, maar de beleving ervan is dat nooit. En dat is precies wat ik met video wil vangen.
Architectuur als canvas van het leven
Le Corbusier, Villa Le Lac, Corseaux
Al 14 jaar ga ik op reis. Niet voor het strand of de bergen, maar voor gebouwen. Architectuur kijken. Architectuur beleven. Architectuur bezoeken en beluisteren.
Het begon in 2012, op een bus richting Lausanne met de studenten Ingenieur-Architect van de KU Leuven. De eerste tussenstop was een Unité d'habitation van Le Corbusier. Ik stapte van de bus met camera's en statief, een hoop lenzen en een veel te zware tas. Iedereen keek me vreemd aan. De laatste dag wachtten vijftig mensen tot ik mijn duim opstak voor ik een beeld kon maken.
Dat zei genoeg.
Architectuur werd op die reis bestormd, bevoeld, bekeken. De kijkers werden gefotografeerd, niet als rariteit, maar in een poging hun omgang met architectuur in beeld te vatten. Het beeld van die grote groep in het veel te kleine huisje van Le Corbusier aan het meer is me altijd bijgebleven. De schitterende, nooit opdringerige architectuur als decor van het leven van wachtende en genietende studenten.
Dat is sindsdien de rode draad gebleven in hoe ik fotografeer.
Kijken hoe architecten kijken
Architectuurreizen werden vanaf dat moment een vaste afspraak. Met Architectuurwijzer, met de studenten -reisleider Geert De Neuter leerde ik intussen kennen in vele gedaanten- met bevriende architectuurliefhebbers, soms alleen. En altijd begeleid door mensen die lopende architectuuratlassen lijken. Op de meest onverwachte plaatsen wijzen ze op een project van deze of gene architect.
Peter Van Impe (ik leerde hem kennen als mede-aangespoelde-Tienenenaar) zei me ooit op café: "Je moet niet gaan studeren. Je moet meegaan kijken hoe architecten naar architectuur kijken als je architectuurfotograaf wil worden." Intussen is hij als vriend, peter Peter van mijn dochter en compagnon de route niet meer weg te denken uit mijn leven. Met die woorden zat ik niet veel later op die bus naar Lausanne. Het heeft me sindsdien gebracht naar Londen en Oslo, doorheen Schotland en Vorarlberg, naar Porto en Berlijn.
De gesprekken die ik er voerde en waarnaar ik luisterde hebben me minstens evenveel over architectuur geleerd als de projecten zelf. Je kijkt na een tijdje voorbij het spektakel. Je begint aan te voelen waarom het ene project alle verwachtingen waarmaakt en het andere er weinig van inlost.
Na al die uren wandelen doorheen steden (en de Highlands), op trein, bus, vliegtuig en metro, na al die honderden gesprekken en talloze drankjes, sluipt al die kennis door in het dagelijkse werk. Je komt ergens toe en voelt meer dan je weet.
Een selectie van 14 jaar kijken
Met Expo 50 — Still / Moving breng ik een kleine selectie van die reizen samen. Foto's, gemaakt tussen 2012 en vandaag, in steden als Oslo, Porto, Dundee, Charleroi en Hamburg. Geen portfolio, geen overzicht. Een persoonlijk parcours van wat me is bijgebleven.
De foto’s worden aangevuld met nieuw videowerk want de tijd staat niet stil (maar dat is voor een andere keer).
De expo is te zien in mijn studio in Tienen, tijdens zes open deurdagen in mei, en op afspraak buiten die dagen.
2 · 3 · 4 mei en 16 · 17 · 18 mei · 10u30 tot 15u30 · Beauduinstraat 10, Tienen
Kom langs. Geen verplichtingen, geen verklaring nodig. Gewoon kijken.
Over samenwerking
Beelden voor Stad Tienen - een klant van vele jaren
Een goede samenwerking met klanten is geen bijkomstigheid. Ze is essentieel.
Elke nieuwe samenwerking start ik op met de intentie er een duurzaam, langlopend partnerschap van te maken.
Ik werk met klanten die al vijf, tien jaar of langer terugkomen en daar ben ik trots op. Dat is geen toeval, maar het resultaat van vertrouwen, wederzijds begrip en een manier van werken die zoveel als mogelijk rekening houdt met wat belangrijk is voor mijn klant.
Na verloop van tijd ben je dan ook veel meer dan “de fotograaf” of “de beeldenmaker”. Omdat je elkaar kent en je weet wat voor de ander belangrijk is, ontstaat er ruimte om mee te denken. Je weet wat nodig is, wat relevant en waar de focus moet liggen.
Dat wordt ook letterlijk zo benoemd:
“Steven is een vaste waarde in onze beeldcommunicatie. Zijn aanpak zorgt voor consistente en duurzame visuele documentatie.”
— Jessica Ross, Peri
Vooruitdenken als vertrekpunt
(een gezamenlijke verkenning)
Ik werd pas 50, zit een half leven in de fotografie en heb nog heel wat jaren te gaan.
De voorbije periode nodigde ik klanten uit om even terug te kijken met één groot doel: mijn kompas herijken op wat mijn klanten anno 2026 nodig hebben.
Heel wat klanten gingen op mijn uitnodiging in om heel eerlijk feedback te geven op onze samenwerking.
De rode draad doorheen de reacties was de fijne vaststelling dat klanten mij zien als een echte partner in hun communicatie. Nog veel meer dan ik het zelf besefte zelfs.
Ik ga zoveel mogelijk op zoek naar de meest ideale omstandigheden voor het maken van beelden. Tenzij een deadline het vraagt, kies ik altijd voor kwaliteit boven snelheid. Maar door zoveel als mogelijk voor wat zonniger weer te gaan, maak ik het mezelf ook niet altijd makkelijk natuurlijk.
Een fotoronde uitstippelen langs verschillende projecten en daarbij rekening houden met de oriëntatie? Bij momenten lastig maar een zuidgerichte gevel fotografeer je nu eenmaal niet ‘s ochtends. Of ik toch niet als de opdracht dat niet noodzakelijk maakt.
Eigen aan de wereld van architectuur en constructie is de wisselvalligheid van het weer en de onvoorspelbaarheid van het bouwproces. Daar flexibel mee omgaan is intussen een tweede natuur.
Inhoud boven vorm
Maar de perfecte omstandigheden afdwingen kan je niet altijd en is ook niet altijd nodig.
Veel klanten appreciëren het dat ik daarmee rekening houd maar toch nog altijd de inhoud op de eerste plaats zet. Dat gaat dan over tonen wat ontwerpintenties zijn. Over zichtbaar maken hoe gebruikers zich een project toe-eigenen. Over in beeld brengen hoe mensen werken en niet oppervlakkig tonen wat men doet.
“Een architectuurreportage van Steven toont niet alleen de gebouwen en projecten zelf, maar ook hoe er wordt geleefd en gewerkt in deze gebouwen.”
— Wouter Nilis, Nilis-Tjonck architecten
Samenwerken is samen winnen
Ook typisch voor de wereld waarin ik werk; elke klant is een deel van een groter proces. Er komt altijd een stap voor en een stap na mijn klant. Het is een samenwerking van bouwheer, architecten, aannemers, interieurvormgevers, … .
Waarom zou je dan niet de krachten bundelen met verschillende partners.
Voor twee, drie of meer partners samen op pad tijdens een reportage? Dat is eerder regel dan uitzondering. Maar ook dan is het belangrijk dat iedereen vooraf weet waar hij aan toe is.
Ik werk daarom met een framework dat zowel eenvoudig als voorspelbaar is als heel veel maatwerk toelaat. De ene wil graag heel veel beelden van het volledige project terwijl een ander slechts interesse heeft in enkele goede shots van een bepaald aspect. Na vele jaren schaven staat intussen ook dat helemaal op punt. Een solo-opdracht of met 2,3 of 7 partners, het kan allemaal.
Tijdens de reportages concentreer ik me helemaal op het maken van de juiste beelden voor elke partner in de opdracht. Want een architect, de fabrikant van het buitenschrijnwerk en de keukenbouwer verwachten allemaal de juiste beelden voor hùn communicatie.
“Steven denkt verder dan één opdrachtgever of één beeldmoment. Hij begrijpt hoe beelden vandaag door verschillende bouwpartners en in uiteenlopende contexten worden ingezet.
Door die brede kijk en zijn vermogen om verschillende noden te combineren, levert hij niet alleen sterk beeldmateriaal af, maar zorgt hij ook voor een coherente en duurzame visuele documentatie van onze projecten.”
— Martine Gysen, SVR-ARCHITECTEN
Waarom ik hierin blijf investeren
Ik geloof niet in losse opdrachten.
Ik geloof in trajecten die groeien, verdiepen en meebewegen.
Als een klant na jaren nog zegt:
“Het resultaat is altijd top. Je flexibiliteit en professionaliteit worden gewaardeerd.”
— Marijke Tritsmans, Stad Tienen
dan weet ik waarom ik dit werk doe.
Langdurige samenwerkingen maken mijn werk waardevol voor mezelf maar vooral voor mijn klanten.
Denk je vooruit? Denk samen.
Heb je één of meerdere projecten in gedachten?
Of zie je mogelijkheden om samen met andere partners beelden te laten maken?
Barcelona Observations
In het najaar van 2025 trok ik samen met Architectuurwijzer naar Barcelona voor een architectuurreis. Geen citytrip in de klassieke zin, wel een intense reeks waarnemingen, gesprekken en momenten van stilstaan. Kijken, vergelijken, terugkeren. Architectuur lezen door er tijd aan te geven.
Uit die ervaring groeide Barcelona Observations, een aftermovie die bewust niet vertrekt vanuit een chronologisch verslag, maar vanuit een associatieve opbouw. Beelden van bezochte projecten worden afgewisseld met fragmenten onderweg: wandelen door de stad, wachten op een plein, gesprekken in de schaduw. Niet alles hoeft benoemd of verklaard te worden. Soms volstaat het om te kijken.
Foto en video als één taal
Voor dit project koos ik expliciet voor een mix van foto en video, beide in kleur. Video draagt de beweging en de ervaring: hoe je een ruimte betreedt, hoe licht zich verplaatst, hoe mensen zich tot architectuur verhouden. Foto’s fungeren als rustpunten. Ze vertragen het kijken, leggen accenten, laten ruimte toe voor analyse. Geen slides, geen trucjes — wel momenten van concentratie binnen de flow van de montage.
Alles werd handheld gefilmd, zonder drone. Die beperking was bewust. Ze dwingt tot aandacht voor schaal, standpunt en ritme. Voor architectuur is dat geen nadeel, integendeel: het brengt je dichter bij de menselijke maat en bij hoe een gebouw effectief ervaren wordt.
Associatief monteren
De montage volgt geen vast parcours. Projecten lopen in elkaar over, details verwijzen naar andere plekken, mensen verbinden de sequenties. De stad wordt geen decor, maar een context waarin architectuur verschijnt in fragmenten. Soms scherp, soms vluchtig. Zoals je haar ook ervaart tijdens zo’n reis.
De muziek — Gravitas van Matthew Fisher — ondersteunt dat gevoel van traagheid en observatie. Ze stuurt niet, maar draagt. Net genoeg om het geheel samen te houden.
Nazinderen
Barcelona Observations is geen samenvatting van wat we gezien hebben, maar een poging om vast te houden hoe het voelde om daar te zijn. Om met een groep architectuurliefhebbers door de stad te bewegen, te kijken, te bespreken en opnieuw te kijken.
Voor mij is deze film tegelijk een document en een reflectie: over architectuur, over reizen, en over beeld maken als vorm van aandacht.
Hello 2026, hello 50!
Met bakken energie begin ik aan een nieuw levensjaar.
50 vandaag. Maar meer dan ooit klaar om er dit jaar en het komende decennium voluit voor te gaan.
Een logisch kantelpunt
Met het afsluiten van 2025 werden ook enkele knopen doorgehakt.
Architectuurreportage dekt de lading niet langer — al wist je dat als regelmatige volger waarschijnlijk al.
Ik begon ooit als analoog geschoolde allround fotograaf.
Gaandeweg evolueerde mijn werk richting architectuurfotografie.
Architectuurreportage werd een duidelijke kapstok voor alles wat niets te maken had met huwelijken of familie-opdrachten.
Dat werkte.
En dat deed het lang.
Het medium bleef niet stilstaan
Maar beeld bleef bewegen.
Nieuwe perspectieven, nieuwe realiteit
Drones veranderden het perspectief.
Video werd onmisbaar.
Beelden reizen vandaag met twee klikken de wereld rond.
Met drie klikken ontstaat een werkelijkheid die nooit heeft bestaan — en ook nooit zal bestaan.
De uitdagingen zijn groter dan ooit.
De kansen ook.
En die heb ik gegrepen.
Fotografie én video, volwaardig naast elkaar
Fotografie blijft een vaste waarde in mijn werk.
Video is intussen uitgegroeid tot een volwaardig medium naast fotografie.
De eerste opdrachten die puur rond video draaiden liggen achter mij.
Niet perfect, maar wel professioneel — en elke keer beter.
Met elke opdracht groeien kennis, vertrouwen en ambitie.
Terug naar de kern: mijn naam, mijn werk
Tijd dus voor een jas die weer klopt.
Tijd om mijn personal brand Steven Massart opnieuw centraal te zetten.
Architectuurreportage blijft nog even bestaan,
maar mijn naam en gezicht staan weer op de voorgrond.
Zoals ze dat al 25 jaar doen voor al mijn klanten.
Elke foto maak ik zelf.
En dat blijft zo — met fotografie én met video.
Mijn missie
Hoogwaardige architecturale beeldproductie creëren
voor bedrijven die beeld belangrijk vinden,
ongeacht het medium.
Verjaardagsactie: 10% verjaardagskorting
Werk je aan een project waar sterke fotografie of video het verschil moet maken?
Ter gelegenheid van mijn 50e verjaardag koppel ik daar graag iets concreets aan.
Fotoreportages die:
vastgelegd worden tussen 7 en 14 januari, en
uitgevoerd kunnen worden vóór eind februari
komen in aanmerking voor een eenmalige verjaardagskorting van 10%.
Past dit binnen jouw planning?
Stuur gerust een bericht.