"Met fotografie en video maak ik een snede uit de realiteit en toon ik de bebouwde wereld zoals ze is."
Over wie en waarom. Over wat en ook niet.
Ik ben Steven. Observator van de bebouwde wereld.
Met fotografie en video maak ik een snede uit de realiteit en toon ik de bebouwde wereld zoals ze is, opgebouwd of in opbouw, toegeëigend door de mensen.
Geen geënsceneerde leegte.
Observerend, zelden regisserend.
Van constructie tot gebruik.
"Met fotografie en video maak ik een snede uit de realiteit en toon ik de bebouwde wereld zoals ze is."
Het traject: van analoog naar het theater
De start van mijn traject was analoog. Trage fotografie heet het vandaag. Fotografie was geen lang gekoesterde kinderdroom maar een toevallige, kortstondige ontmoeting met een oude camera en een badkamer-doka als tiener. Later dook ze weer op toen ik een pad koos voor mijn verdere leven. Ik belandde in Sint-Lukas en begon aan een lang en gevarieerd traject.
Theaterfotografie werd mijn domein als student. Ik groeide door en werd huisfotograaf van theatergezelschappen als De Koe, MMT / 't Arsenaal, Bronks en Theater Malpertuis. Een beeld construeren vanuit het niets lag me niet, aan de slag gaan met wat de regisseur, de acteurs en de hele ploeg me gaven des te meer. Observeren en momenten kiezen zonder in te grijpen in het proces. Het werd de basis voor mijn architectuurfotografie.
"Een beeld construeren vanuit het niets lag me niet,
aan de slag gaan met wat er al is des te meer."
Uit de archieven van theatergezelschappen
De Koe en ‘t Arsenaal
De dans van het bouwen
Ik ga aan de slag met wat er is. Ik ontdek het gebouw van het grote geheel tot het kleine detail. Daarbij zoek ik naar het snijpunt van de ontwerpintentie van de architect en mijn persoonlijke blik daarop. Waar heeft de ontwerper zijn accenten gelegd en hoe kan ik die versterken?
Met evenveel fascinatie kijk ik naar het verrijzen van een bouwwerk of hoe vakmensen vorm geven aan het kleinste detail. Ik kijk toe hoe een keten van schakels — allemaal essentieel en onmisbaar — een idee tot werkelijkheid brengt. De dans van het bouwen, elke keer hetzelfde, elke keer weer anders.
Architectuur als decor van het dagelijkse leven. Als figurant in hun eigen bestaan, brengen mensen leven en schaal in de projecten die ik in beeld zet. Observerend, wachtend, bewust kiezend maar doorgaans niet sturend leg ik het leven van het project vast. Met schimmen en sporen van het leven. Balancerend tussen de imperfectie van de realiteit en de traagheid en het gevoel van de analoge fotografie. Video voegt daar sinds een tijdje een extra dimensie aan toe: tijd. En continuïteit.
Een ontwerp voor interactie, gefotografeerd tijdens het spel - Hill House, GOA architecten.
Bouw van een cementsilo in Obourg, opdracht voor Peri
De blik van de maker
Maar hoe je ook probeert, door de tools die je gebruikt grijp je toch in. Je bepaalt de uitsnede. Je kiest een moment of een timeframe. Je bepaalt naar waar je je blik draait en wat je toont. Of niet. Hoever ga je in de interacties met de omgeving? Wacht je op mensen of toon je het toch liever leeg?
Waar het kan kies ik voor mensen want ze zorgen voor leven en introduceren het aspect tijd, niet alleen in video maar ook in foto. Zon zorgt voor schaduw en schaduw zorgt voor diepte. En leven. Leve de schaduw. Al mag een sprekend detail waaruit de architectuur verdwijnt evengoed. Ook zonder tussen te komen kies je als maker wat de kijker ziet. En voelt.
De magie van het langzaam verschijnende beeld in de donkere kamer, overgebracht op de architectuur. Het project laag na laag, keuze na keuze, laten vervellen in sprekende beelden die het verhaal — mijn verhaal — van het project onthullen, daar gaat het voor mij om.
Net zoals de architect kiest. Bewaren of platgooien. Spektakel of gebouwd op maat van de mens. Tabula rasa of vertrekken van wat er is en het programma herdenken en het bestaande een nieuw leven geven. Meer Tadao Ando, meer Frank Gehry of meer Zaha Hadid? Het heeft even geduurd voor ik echt begreep waarom Re-ST als architect een oproep doet tot niet-bouwen, nu kan ik die filosofie alleen maar onderschrijven. Minder is soms ook meer.
Renovatie van de eerste Kielparktoren, in beeld gebracht voor czaar architecten
Het speelveld
Een kader, een speelveld, een domein om je in te bewegen vind ik boeiender dan een hokje waar je in past.
Er is Iwan Baan die kiest voor architectuur in de context van het alledaagse met z'n on-af-heidjes.
Er is de analoge vertraging van de bijzondere fotografie van Hélène Binet.
Er is de observatie met bewegend beeld — tot kunst verheven — van Ila Bêka en Louise Lemoine.
Ergens daartussenin balanceer ik. Het project bepaalt welke kant de balans uitgaat. Observeren zonder te regisseren toont het leven zoals het is: Project X.
"Observeren zonder te regisseren toont het leven zoals het is."
Pro-these, renovatie en uitbreiding van een woning, ontworpen door HOA architecten