Architectuurreis Schotland
Mijn architectuurreis naar Schotland met de studenten van KU Leuven zit er weer op.
De invulling ervan was even veranderlijk als het weer. Toeristische toppers wisselden af met architecturale pareltjes of diep in de bossen verborgen ruïnes. Mackintosh was een (onvermijdelijke) rode draad.
Met Glasgow, Edinburgh, Dundee en Fort William kwamen de belangrijkste steden aan bod, maar er was evengoed tijd voor een fantastische wandeling in de Highlands. Eindelijk! 15 km genieten van machtige uitzichten. Daarna volgde er nog meer kilometers doorheen het landschap van Harry Potter.
Nee, het 13e jaar dat ik mee op reis ga met architecten en/of studenten is geen ongeluksjaar. Integendeel. Geert De Neuter stelde opnieuw een boeiende, goed gevulde reis samen waar ik met volle teugen van genoot. Na een week hadden we 60 km in de benen, en zo’n 1700 foto’s en videoclips later blik ik moe maar enorm tevreden terug.
Mijn uitdaging tijdens zo’n reis? Thuiskomen met geslaagde beelden, ondanks alle omstandigheden. Werken met wat ik krijg in plaats van plannen hoe ik het wil. Een uitdaging met het Schotse weer. En experimenteren met nieuwe invalshoeken en technieken. Verder aftasten hoe ik de combinatie van foto en video kan verfijnen.
Maar minstens even belangrijk: het contact met de anderen. Het luisteren naar gesprekken tussen docenten en studenten. Horen waarom de ene een project top vindt en het voor een ander een flop is. Vaststellen dat ontwerpen zoveel verder gaat dan de vormen die we zien. Mijn oren openhouden is tijdens zo’n reis even cruciaal als mijn ogen.
Mijn favoriet project vraagt u? Dat zijn er 2 en het zijn uitersten.
🌿 De ruwe natuurpracht van de Highlands: zon, kille wind en regen wisselen elkaar af, net als de magnifieke zichten. Zalig!
🏛️ Maggie's Glasgow, ontworpen door Rem Koolhaas en OMA: een warme plek in de drukte van de stad waar kankerpatiënten geborgenheid vinden in een wonderlijk stukje natuur. Zo’n plek wens je iedereen toe die er nood aan heeft.
Time flies
Gisteren sloot mijn dochter haar kleutertijd af. In september stapt ze vol goesting naar de grote school. Klaar om te leren schrijven, lezen en rekenen. 25 jaar geleden trok ik de deur van Sint-Lukas Brussel figuurlijk achter me toe en mocht me vanaf dan “Meester in de Fotografie” noemen.
Tot daar de parallellen met mijn dochter. Ik dacht dat ik alles wist. Ik was klaar om de wereld van de podiumkunsten te veroveren. Geen haar op mijn hoofd dat dacht aan huwelijksfoto’s, communies of gezinsportretten. En de schoolbanken? Die had ik definitief achter me gelaten.
Het liep anders. De realiteit van het ondernemerschap bracht me snel bij de les. Ik fotografeerde alles wat op mijn pad kwam: van juwelen tot gebouwen, van kersverse baby's tot trouwfeesten. De opleidingen, workshops en masterclasses die ik volgde? Die tel ben ik al lang kwijt. Zelfs een volwaardige video-opleiding kwam erbij.
Van analoog naar digitaal: het medium bleef gelijkaardig, maar de workflow veranderde radicaal. Dankzij die digitale shift ging er een nieuwe wereld aan mogelijkheden open. Ik vond mijn plek in een niche die me volledig ligt: architectuurfotografie. De particuliere opdrachten liet ik stap voor stap los.
25 jaar geleden voelde ik me volleerd. Vandaag weet ik: ik ben nooit uitgeëvolueerd. De digitale evolutie mondde uit in een totale andere beeldcultuur. Geen filmrolletjes of dokaprints meer vandaag, wel een combinatie van stilstaande én bewegende beelden die de leefomgeving in kaart brengen. Ik vang zowel de visie van de architect als het vakwerk van de stielman in beeld. Ik volg de evolutie van projecten van de eerste schetsen tot de laatste afwerking. Van de fijne details tot de grote overzichtsbeelden met de drone: ik hou van de veelzijdigheid.
De wereld is in die 25 jaar sterk veranderd. Bijna onmerkbaar wanneer je er middenin staat, maar des te duidelijker wanneer je even terugkijkt. Van Steven Massart – Fotografie ging het naar Architectuurreportage.be. Van “alles doen” naar een uitgesproken focus. Maar ook die vlag dekt intussen de lading niet meer.
Ik geniet vandaag net zo hard van een luxevilla als van een ruige werf met metersdikke betonwanden. Van een stedelijk plein tot een sculpturaal paviljoen in het landschap. Elk project vertelt een verhaal – en ik vertel mee via mijn beelden.
Met dit jubileum is het tijd voor een nieuw jasje. Heb je suggesties, ideeën of wil je gewoon even sparren? Laat het hieronder weten, of stuur me een bericht. Ik maak graag tijd voor een goed gesprek.
Eén ding is zeker: 25 jaar later sta ik nog altijd met evenveel goesting in deze wereld op het snijvlak van fotografie, video, architectuur, stedenbouw en constructie. De bebouwde wereld blijft mijn boeiende speelterrein.
Running Dinner in Leuven
Running Dinner van Stad en Architectuur vzw is architectuur beleven in goed gezelschap met een lekkere maaltijd. Een 3 gangenmenu op 3 verschillende locaties. Ikzelf bezocht een fijn project van fijn architectuur atelier en de verrassende woning van Benjamin Denef van DMOA architecten. Afsluiten deden we samen in DE WIJNPERS van OFFICE Kersten Geers David Van Severen.
Hier kan je mijn aftermovie ontdekken van dit boeiende event !
Architectuurreis Charleroi
Architectuurtrippen is altijd inspirerend – en leerrijk op vele vlakken. Daarom ga ik regelmatig op pad met Architectuurwijzer, Stad en Architectuur, of de studenten architectuur aan KU Leuven.
Deze keer -begin mei 2025- trok ik met Architectuurwijzer naar Charleroi. Tot nu toe kende ik die stad vooral van het fotomuseum, waar ik als student vaak kwam – intussen ook alweer een eeuwigheid geleden. Ik was dan ook benieuwd naar het Charleroi anno 2025 en naar de projecten van AgwA of Ateliers Jean Nouvel die ik alleen kende van "de boekskes".
Twee dagen lang werden we ondergedompeld in een rijk en gevarieerd programma. Ik voerde er gesprekken met architecten en luisterde naar discussies tussen bouwprofessionals. Minstens even boeiend: observeren waar de aandacht van anderen naartoe ging.
Voor mij waren het ook twee dagen van intensief beeldmaken. Snel kijken, keuzes maken, standpunten innemen. Niet alleen in foto's, maar ook in bewegend beeld.
Intussen is de aftermovie klaar. Het werd een korte impressie van twee dagen architectuur bezoeken, kijken, netwerken en genieten van het mooie weer.
Benieuwd wat je ervan vindt!
En heb je zelf een project dat je graag in beeld wil laten brengen? Laat het me gerust weten – ik maak met plezier tijd om eens langs te komen, met een koffie en een goed gesprek.
Kajakklub Vejle (dk)
Kajakklub Vejle (DK) by Force4 Architects
Vejle 2024 - Kajakklub Vejle by Force4 Architects
In de herfst van 2024 trok ik er weer op uit met Geert De Neuter, zijn studenten van de KU Leuven en enkele architecten. Bestemming regio Aarhus in Denemarken en de Duitse havenstad Hamburg.
Dag 1 was een verzopen dag. Lang voor we de grens overstaken regende het al. En dat zou het blijven doen. En daar sta je dan in Vejle Kommune na een busreis van bijna een dag. Na een stevige vloek en een kort overleg met mezelf besloot ik gewoon te doen waarvoor ik gekomen was. Architectuur opslorpen. En er trachten goeie beelden van te maken ondanks de omstandigheden.
Dat laatste deed ik al jaren met fotografie, dit keer was het doel dat vooral in video te doen. Elke trip die ik de afgelopen 15 jaar deed was op dat vlak al leerrijk geweest. Je reist met een groep en mag die niet ophouden. Je volgt een programma waar je geen vat op hebt. En je kan de externe omstandigheden niet kiezen. Intussen tracht je ook wat mee te pikken van de uitleg, volg je gesprekken èn ben je met een camera aan de slag. In fotografie lukte het, zou dat met video ook het geval zijn?
Wel, het was uitdagend om in deze omstandigheden aan de slag te gaan met een medium waarin ik nog volop mijn expertise opbouw. Ik heb gesakkerd en gevloekt. Het was ellendig veel sleurwerk. In de montage merk ik nu dat ik de laatste 6 maanden op technisch vlak weer enorme sprongen heb gemaakt. Maar het zou zonde zijn helemaal niets met de beelden te doen.
Bij deze een klein sfeerbeeld van de Kajakklub in Vejle. De eerste stop van een intense reis. Het was kletsnat. Maar ondanks alles ben ik er wel behoorlijk blij mee.
Hopelijk kan ook jij het resultaat smaken? Laat het me gerust weten want de feedback helpt me verder te groeien als videomaker.