Portfolio in Entrr

Publicaties waarin je beelden ziet verschijnen die je zelf maakte, het went nooit helemaal. Voor mij toch niet.

Elke keer opnieuw voel ik dankbaarheid dat ik op pad mocht. Maar ook trots: trots dat mijn klanten mij het vertrouwen geven om hun project in beeld te brengen. Fotografen genoeg die hun vak met goesting, professionaliteit en creativiteit uitoefenen. En toch kiezen sommige mensen voor jou. Omdat jouw visie nét iets meer aansluit bij hoe zij hun verhaal naar buiten willen brengen. Omdat jouw manier van werken hen het meest ligt.

En dan komt er op een dag de vraag van Entrr of ik wilde meewerken aan het laatste nummer van 2025. Of ik een portfolio wilde samenstellen voor hun rubriek “Achter de lens”.
Ik moest er niet lang — of beter: helemaal niet — over nadenken. Natuurlijk wilde ik dat! Wat een kans. Wat een eer.

Het moeilijkste onderdeel was de selectie van de juiste beelden. Welke projecten kies je? Heel herkenbaar of net niet? Van bestaande klanten of net iets anders? En wat met de projecten die je niet selecteert?

Ik besloot het anders aan te pakken en op zoek te gaan naar een rode draad. Ik vond er meerdere die elkaar regelmatig raakten.

Reizen, bijvoorbeeld.
Zo begon het uiteindelijk vele jaren geleden, toen ik op een bus richting Lausanne stapte, samen met tien architecten en vijftig studenten. Mijn goede vriend en architect Peter Van Impe fluisterde me in dat ik moest meegaan om te zien hoe architecten omgaan met architectuur. Het droneshot van Ostro Sobad maakte ik in Denemarken. De derde en laatste foto in Schotland. Zoveel jaren later mag ik nog steeds mee met Geert De Neuter en zijn studenten. De wandeling in de Schotse Highlands, omringd door machtige natuur, blijft een hoogtepunt.

Ook bij opdrachten zelf vind ik het heerlijk om voor of na het fotograferen een stukje wereld mee te pikken.
Als Vandersanden me naar een project in Koksijde stuurt, is het geen straf om twee uur vroeger op te staan en de files voor te zijn om om 6u30 op het strand van De Panne te staan. Westerpunt, wat een fantastisch project, midden in het landschap, net voordat je de grens met Frankrijk over stapt.

De sluiswachterswoning midden op de werf van de nieuwe Royerssluis is dan weer de vreemde eend in de bijt. Maar tegelijk het beeld waarin alles samenkomt. Elk project heeft zijn context. Als fotograaf begin ik altijd met het grote geheel, omdat dat bepalend is voor de keuzes die een architect maakte. En dan maakt het voor mij weinig verschil of het gaat om een nieuwe luxueuze villa, een kleine renovatie, een kantoorgebouw in de stad of een verborgen architectuursculptuur in het landschap. Ik hou van de afwisseling in schaal, stijl en omgeving.

En last but not least: bij Peri weten ze al heel lang dat ze mij naar eender welke werf mogen sturen.
Werf of project? Het blijft een onmogelijk dilemma.

Dank je wel, Entrrr, voor deze mooie kans om een inkijk te geven in mijn wereld als architectuurfotograaf. Fijn dat jullie naast zoveel straffe architectuurfotografie ook de makers in de spotlights zetten.
Trots en dankbaar dat ik vanaf nu tussen dat rijtje getalenteerde collega’s mag staan.

Werken in het lelijkste land ter wereld

Boek "Werken in het lelijkste land ter wereld"

Het is geen quote van mij maar komt van Renaat Braem weet ik dankzij Ludo Bekker.

Als bekroning van een rijk gevulde carrière als architect besloot hij terug te blikken met een boek. Aangezien ik mezelf al heel veel jaren (freelance) huisfotograaf van a33 en ćzaar architecten mag noemen -een titel die ik met veel dankbaarheid èn trots draag- mocht ik een tijdje geleden met hem op pad.

Er waren een aantal projecten die geselecteerd waren voor het boek en nog een bezoek van een professionele fotograaf verdienden. Sommigen zoals de Kielparktorens in Antwerpen had ik al eens bezocht. Een project als Silvertop aan de overzijde van de Antwerpse ring kende ik al lang maar zonder goed te beseffen dat er een link was met een fijne klant. En dankzij de fotorondes die we samen deden ontdekte ik ook heel wat nieuwe plekken in Leuven. Door de Ridderstraat was ik al tientallen keren gereden maar zonder te beseffen dat deze gevels een rijk sociaal leven verbergen voor de toevallige passant.

Doorheen de trip viel me enorm hard op hoe de eindgebruiker in alle projecten centraal staat. Hoe menselijk de projecten ingevuld worden. Hoe opvallend onopvallend ze zijn maar des te meer doordacht om in hun gebruik zo goed mogelijk te functioneren.

Dank je wel Ludo voor de fijne inkijk in jou werk als architect. Dank je wel aan het team van ćzaar architecten voor het jarenlange vertrouwen.

Het boek kan je vinden via Public Space : https://www.publicspace.be/nl/werken-in-het-lelijkste-land-ter-wereld

Architectuurreis Barcelona

Mijn laatste architectuurtrip van 2025 ging richting Barcelona, samen met Architectuurwijzer en een 50-tal architecten en andere mensen uit het werkveld. Brent Vanheyst stippelde samen met het team weer een fantastische reis uit. Het werd een mengeling van onverwachte, verrassende en mij geheel onbekende projecten. We zijn wel even langs de Sagrada Familia gelopen (met een nieuwe gedeelte dat me absoluut niet kan bekoren), maar dat was het dan ook wat de toeristische toppers betrof.

Of toch bijna want gelukkig was er in het vrije gedeelte nog tijd genoeg voor een bezoek aan het Barcelona-paviljoen van Mies van der Rohe. Een subliem project waarvan de essentie even moeilijk te vatten is op beeld als dat het er eenvoudig uitziet. Maar dat ter zijde.

Architectuurtrippen is altijd een combinatie van beelden maken, projectinformatie opslorpen, gesprekken voeren, luisteren naar gesprekken en genieten van de stad en de omgeving. Luisteren is er even leerrijk als mijn camera gebruiken. Het leert me te zien wat bouwprofessionals belangrijk vinden. Het heeft me geleerd anders te kijken.
Wanneer je groep met een strak programma volgt, moet je ook à la minute keuzes maken. En daarbij mag kiezen nooit verliezen zijn.

Eén van de uitdagingen is natuurlijk ook aan 50 mensen te tonen dat iedereen met een camera rondloopt en voortdurend beelden maakt, maar dat je als professioneel beeldenmaker een verhaal vertelt. Het verhaal van de bezochte projecten. Het verhaal van de reis. Het verhaal van jezelf die de reis mee beleefde.

In een tijdperk van razendsnelle communicatie, sociale media en whatsappgroepen, bleef één van de meest gestelde vragen toch nog altijd: heb je al veel goede foto’s gemaakt? Het moet wat gevoeld hebben voor hun zoals vroeger in het filmtijdperk. Toen moest je ook wat geduld oefenen tussen het moment van de opname en het zien van het beeld.

De ruwe selectie is intussen klaar, het kaf van het koren gescheiden; de reis een eerste keer herbeleefd. 40% van de gemaakte opnames overleefde de eerste schifting. Het hadden er meer kunnen zijn maar met heel wat varianten op een weerhouden beeld ben je niet zoveel. Met een strengere selectie hadden het er ook minder kunnen zijn. Maar nu begint het echte werk. De eigenlijke beeldkeuzes in functie van het verhaal moeten nog gemaakt worden.

Hierbij alvast een kleine selectie van 20 beelden die er 4 dagen na de reis uit sprongen. Beelden van fijne plekken die we passeerden, van projecten die we bezochten. Overzichten en details. En een groepsfoto met mensen wiens pas ik intussen al vele malen kruiste en die ik in Barcelona leerde kennen. Mensen die het allemaal met heel veel passie over hun stukje van de architectuurwereld hadden. Een mengeling van jeugdig enthousiasme en oude rotten in het vak, allen op zoek naar verbinding en inspiratie. En dat extra Spaanse nazomertje was lekker warm meegnomen !

Architectuurreis Schotland

Mijn architectuurreis naar Schotland met de studenten van KU Leuven zit er weer op.

De invulling ervan was even veranderlijk als het weer. Toeristische toppers wisselden af met architecturale pareltjes of diep in de bossen verborgen ruïnes. Mackintosh was een (onvermijdelijke) rode draad.

Met Glasgow, Edinburgh, Dundee en Fort William kwamen de belangrijkste steden aan bod, maar er was evengoed tijd voor een fantastische wandeling in de Highlands. Eindelijk! 15 km genieten van machtige uitzichten. Daarna volgde er nog meer kilometers doorheen het landschap van Harry Potter.

Nee, het 13e jaar dat ik mee op reis ga met architecten en/of studenten is geen ongeluksjaar. Integendeel. Geert De Neuter stelde opnieuw een boeiende, goed gevulde reis samen waar ik met volle teugen van genoot. Na een week hadden we 60 km in de benen, en zo’n 1700 foto’s en videoclips later blik ik moe maar enorm tevreden terug.

Mijn uitdaging tijdens zo’n reis? Thuiskomen met geslaagde beelden, ondanks alle omstandigheden. Werken met wat ik krijg in plaats van plannen hoe ik het wil. Een uitdaging met het Schotse weer. En experimenteren met nieuwe invalshoeken en technieken. Verder aftasten hoe ik de combinatie van foto en video kan verfijnen.

Maar minstens even belangrijk: het contact met de anderen. Het luisteren naar gesprekken tussen docenten en studenten. Horen waarom de ene een project top vindt en het voor een ander een flop is. Vaststellen dat ontwerpen zoveel verder gaat dan de vormen die we zien. Mijn oren openhouden is tijdens zo’n reis even cruciaal als mijn ogen.

Mijn favoriet project vraagt u? Dat zijn er 2 en het zijn uitersten.
🌿 De ruwe natuurpracht van de Highlands: zon, kille wind en regen wisselen elkaar af, net als de magnifieke zichten. Zalig!
🏛️ Maggie's Glasgow, ontworpen door Rem Koolhaas en OMA: een warme plek in de drukte van de stad waar kankerpatiënten geborgenheid vinden in een wonderlijk stukje natuur. Zo’n plek wens je iedereen toe die er nood aan heeft.

Time flies

Gisteren sloot mijn dochter haar kleutertijd af. In september stapt ze vol goesting naar de grote school. Klaar om te leren schrijven, lezen en rekenen. 25 jaar geleden trok ik de deur van Sint-Lukas Brussel figuurlijk achter me toe en mocht me vanaf dan “Meester in de Fotografie” noemen.

Tot daar de parallellen met mijn dochter. Ik dacht dat ik alles wist. Ik was klaar om de wereld van de podiumkunsten te veroveren. Geen haar op mijn hoofd dat dacht aan huwelijksfoto’s, communies of gezinsportretten. En de schoolbanken? Die had ik definitief achter me gelaten.

Het liep anders. De realiteit van het ondernemerschap bracht me snel bij de les. Ik fotografeerde alles wat op mijn pad kwam: van juwelen tot gebouwen, van kersverse baby's tot trouwfeesten. De opleidingen, workshops en masterclasses die ik volgde? Die tel ben ik al lang kwijt. Zelfs een volwaardige video-opleiding kwam erbij.

Van analoog naar digitaal: het medium bleef gelijkaardig, maar de workflow veranderde radicaal. Dankzij die digitale shift ging er een nieuwe wereld aan mogelijkheden open. Ik vond mijn plek in een niche die me volledig ligt: architectuurfotografie. De particuliere opdrachten liet ik stap voor stap los.
25 jaar geleden voelde ik me volleerd. Vandaag weet ik: ik ben nooit uitgeëvolueerd. De digitale evolutie mondde uit in een totale andere beeldcultuur. Geen filmrolletjes of dokaprints meer vandaag, wel een combinatie van stilstaande én bewegende beelden die de leefomgeving in kaart brengen. Ik vang zowel de visie van de architect als het vakwerk van de stielman in beeld. Ik volg de evolutie van projecten van de eerste schetsen tot de laatste afwerking. Van de fijne details tot de grote overzichtsbeelden met de drone: ik hou van de veelzijdigheid.

De wereld is in die 25 jaar sterk veranderd. Bijna onmerkbaar wanneer je er middenin staat, maar des te duidelijker wanneer je even terugkijkt. Van Steven Massart – Fotografie ging het naar Architectuurreportage.be. Van “alles doen” naar een uitgesproken focus. Maar ook die vlag dekt intussen de lading niet meer.

Ik geniet vandaag net zo hard van een luxevilla als van een ruige werf met metersdikke betonwanden. Van een stedelijk plein tot een sculpturaal paviljoen in het landschap. Elk project vertelt een verhaal – en ik vertel mee via mijn beelden.

Met dit jubileum is het tijd voor een nieuw jasje. Heb je suggesties, ideeën of wil je gewoon even sparren? Laat het hieronder weten, of stuur me een bericht. Ik maak graag tijd voor een goed gesprek.

Eén ding is zeker: 25 jaar later sta ik nog altijd met evenveel goesting in deze wereld op het snijvlak van fotografie, video, architectuur, stedenbouw en constructie. De bebouwde wereld blijft mijn boeiende speelterrein.

Running Dinner in Leuven

Running Dinner van Stad en Architectuur vzw is architectuur beleven in goed gezelschap met een lekkere maaltijd. Een 3 gangenmenu op 3 verschillende locaties. Ikzelf bezocht een fijn project van fijn architectuur atelier en de verrassende woning van Benjamin Denef van DMOA architecten. Afsluiten deden we samen in DE WIJNPERS van OFFICE Kersten Geers David Van Severen.

Hier kan je mijn aftermovie ontdekken van dit boeiende event !