“De blik niet langer naar binnen gekeerd.”
School. Als broekventje ging ik naar de lokale dorpsschool in de rand van Leuven. Elke dag de Heideberg op om er mijn dag door te brengen. Later ging het met de fiets naar Haasrode en Leuven centrum en met fiets en trein naar Tienen en Brussel.
Mijn schoolcarrière duurde een paar jaar langer dan voorzien. Het is een tijd waar ik ook met gemengde gevoelens op terugkijk.
Scholen vandaag
Tegenwoordig kijk ik er naar uit wanneer ik weer naar school mag. Om er mijn eigen kinderen te droppen. Maar meer nog als het in opdracht is.
Scholen en klaslokalen hebben de laatste jaren een enorme upgrade gekregen. Het zijn niet langer de grote anonieme gebouwen van vroeger die de blik naar binnen gekeerd houden. Klassen zijn ook geen aaneenschakeling van identieke lokalen meer. Scholen keren zich meer en meer naar de buitenwereld, grote raampartijen, grote multifunctionele ruimtes, knusse zithoeken en individuele studieplekken worden moeiteloos door elkaar verweven.
Zelfs de buitenruimte vervelt buiten de schooluren hoe langer hoe meer naar plek voor de buurt. Zeker in grote steden en dichtbevolkte buurten.
De Knipoog in Vorselaar, opdracht voor Czaar architecten en Dethier
Kinderen voor de lens
Fotograferen op plekken voor de jeugd heeft zo ook z'n uitdagingen. Niet zozeer de kinderen en jongeren zelf. De ene wil het al liever dan de andere. Sommigen blijven angstvallig achter de camera of stoppen zich weg in hun hoodie. Anderen doen er alles aan om mijn aandacht te trekken om toch maar in beeld te komen.
Privacy als kompas
Dé uitdaging is de privacy van jongeren en de manier waarop directies en verantwoordelijken daarmee omgaan. Het wettelijke en het feitelijke kader lopen daarin niet altijd gelijk. Ouders bepalen tot hun kinderen 18 zijn in de context van school en vereniging, of en wanneer hun kind in beeld mag. De ene directie voelt de adem van de ouders steviger in de nek dan de andere. Maar scholen, kinderdagverblijven, scoutslokalen, sportclubs … het zijn de plekken bij uitstek die hun bestaansrecht ontlenen aan de activiteiten die er doorgaan.
Maar de aanhouder wint (meestal). De kinderen die niet opgeven voor ze op de foto zijn geweest krijgen hun klik … en daarna een klik op de delete-knop. En mits goede afspraken, wat technische kennis van fotografie en de controle van een verantwoordelijke voordat de beelden op de wereld losgelaten worden, krijg ik mijn fotosessie van het gebouw wanneer het in gebruik is.
"De kinderen die niet opgeven voor ze op de foto zijn geweest, krijgen hun klik … en daarna een klik op de delete-knop."
Goede afspraken maken goede vrienden, zeker als je die afspraken ook naleeft. Want hoe sterk sommige beelden ook zijn, ik zet er mijn reputatie niet voor op het spel als ik weet dat verder gebruik sowieso problemen zal geven.
