Waarom een nieuwe website de enige juiste keuze was

Een nieuwe homepage waarin het beeld spreekt

Déjà vu…

Na een paar weken hard werken kan ik met veel fierheid mijn nieuwe website aankondigen!

Zo klinkt het na amper vijf maanden alweer, nadat ik voordien ook al maanden hard aan de vorige site had gezwoegd. Die website had destijds alles wat ik wilde: veel foto’s, veel uitleg over mijn werkwijze en veel informatie over hoe je als klant budget kunt uitsparen dankzij mijn Meerwaardekader. Er stonden enkele casestudy’s op, een blog, een nieuwsbrief… Noem het op en het was er. Er kwam alleen maar bij, want er was Expo 50, er waren nieuwe projecten en nog wat andere ditjes en datjes.

Er was uiteindelijk zóveel, dat ik zelf het overzicht kwijt was. Mijn website was amper vier maanden na de lancering veranderd in een ingewikkeld kluwen met meer tekst dan beeld. En vooral: tekst die overal het beeld overschaduwde. Het was tekst met mijn eigen hand erin, maar ook die van ChatGPT, die ik volop had ingeschakeld om alles te finetunen in "mijn tone of voice". Amper vijf maanden geleden was ik er nog helemaal van overtuigd dat ik een topwebsite had gebouwd.

De AI-valkuil

Jammer maar helaas. “Klinkt nogal AI,” hoorde ik af en toe. Oei, de inhoud heb ik nochtans zelf geschreven. “’t Is nogal onoverzichtelijk met te veel tekst op de verkeerde plaats,” werd weleens gezegd. Oei, ik had het nochtans gecheckt met AI en volgens AI was het de perfecte website.

Met deze opmerkingen in het achterhoofd besloot ik in de statistieken te duiken. Cijfers zeggen immers meer dan “een gevoel”. Ze zouden ook zwart op wit bewijzen of mijn website deed wat hij moest doen.

Wat bleek? De laatste nieuwsbrieven deden het fantastisch. Die waren helemaal geschreven zonder AI (behalve om de schrijffouten eruit te halen). De archiefpagina’s met tientallen eindeloze reeksen foto’s hadden wel veel bezoekers… maar geen kijktijd.
De blog had beide: veel bezoekers én lange bezoektijden. Dat kon geen toeval zijn.

Inspiratie in projecten en themareeksen

Ik ben in mijn pen gekropen en vond er passende beelden bij

Met veel trots presenteer ik dan ook vandaag - nogmaals - mijn nieuwe website.

Ik heb geluisterd naar al die mensen die me vertelden dat ik ook met tekst overweg kan. De website werd deze keer opgevat als één grote blog met veel foto’s. Geen eindeloze archiefreeksen meer, maar projectpagina’s en themareeksen die lezen als een tijdschrift. Het zijn teksten die stuk voor stuk uit mezelf komen, met beelden die daar 1-op-1 bij passen.

Je vindt er bijvoorbeeld de grote reportage die ik maakte van het AZ Diest voor Archipelago en Gortemaker Algra Feenstra architecten, broederlijk naast een themareeks waarin ik het heb over fotograferen op plaatsen die gecreëerd worden voor jongeren. En over al de uitdagingen die daarbij horen voor mezelf als beeldenmaker.

Doel en missie

Foto's en video's lopen nu vloeiend naast en door elkaar. Amper vijf maanden na de lancering van mijn vorige website voel ik me meer dan ooit beeldenmaker.
Fotografie en video zijn mijn tools; het verhaal van mijn klant vertellen is mijn doel en mijn missie. Ik heb nu ook de juiste woorden gevonden om mijn missie leesbaar te maken, zodat mensen niet alleen weten wat ik doe, maar vooral waarom.

Uiteraard ontbreekt ook het meer praktische gedeelte niet. Mijn werkwijze, mijn workflow en mijn Meerwaardekader komen aan bod in een apart hoofdstuk. Zakelijk, maar met een toets van empathie en inleving, zoals het hoort. Een website van een beeldenmaker hoeft ten slotte niet te lezen als een aanbestedingsdossier.

Neem gerust een kijkje, geniet van de beelden en de teksten. En vooral: laat me even weten wat je van het eindresultaat vindt. Ik ben enorm benieuwd naar jullie gevoel bij mijn nieuwe website!

Wil je graag weten hoe dit zich vertaalt naar jouw opdracht? Via Samenwerken verneem je er alles over.

Teksten waarin inleving en zakelijkheid hand in hand gaan

Den Bell: Waarom een Videoverhaal meer is dan een Reeks Foto’s

Een paar weken geleden trok ik, gewapend met mijn camera en drone, naar het hart van Antwerpen. Mijn doel? Den Bell. De voormalige hoofdzetel van Alcatel-Bell heeft onder het ontwerp van Omgeving een indrukwekkende gedaanteverwisseling ondergaan. Een enorme verharde binnenplaats is getransformeerd tot een groene oase van rust en ontspanning. De vraag aan mij: "Kun je dit tot leven brengen in beeld?"

Zeker! Maar zoals ik de afgelopen tijd heb geleerd, vraagt "beeld" in de vorm van video om een fundamenteel andere mindset dan fotografie.

De Fotografische Reflex

Toen ik pas startte met video, hanteerde ik – logischerwijs – een fotografische aanpak. Met meer dan 20 jaar ervaring als architectuurfotograaf dacht ik: je gaat naar de locatie, je schiet sterke beelden, en thuis maak je er een verhaal van.

Bij fotografie werkt dat perfect. Je selecteert achteraf de beste shots, schuift wat met de volgorde, en je hebt een krachtig narratief. Verander je de volgorde? Dan heb je een ander verhaal. Simpel, dacht ik.

Niets bleek minder waar. In de montagekamer kwam de harde les: met die 'fotografische' aanpak mis je altijd die cruciale tussenbeelden die noodzakelijk zijn voor een vloeiende videomontage. Video is geen reeks losse momenten; het is een continuüm.

Het Snijvlak van Rust en Activiteit

Voor het project van Omgeving zocht ik naar het snijvlak van esthetiek en functionaliteit. Den Bell is namelijk een complex plein. Het is een rustpunt voor omwonenden, maar ook de toegang tot omliggende kantoren en een ondergrondse fietsenstalling. Er wordt gesport, er wordt geluncht, en het dient als belangrijke doorsteek in de stad.

Ik besloot een video te maken waarin je het plein echt voelt "ademen".

De Opbouw van het Verhaal

In de montage heb ik gezocht naar een specifieke energie:

• Het Kader: De dronebeelden zetten de schaal neer en laten zien hoe de groene oase ingebed ligt in de stedelijke structuur.

• Het Licht: Via time-lapses bracht ik de beweging van het licht binnen in het project. Je ziet het karakter van de plek veranderen naarmate de zon draait.

• De Dynamiek: Van de verstilling 's ochtends vroeg naar de levendigheid van de middagpauze. De actie van sporters op het veld versus de rust van iemand op een bankje in de zon.

Les uit de Praktijk

Eens te meer bleek dat een goede voorbereiding de absolute sleutel is. Mijn 25+ jaar ervaring in fotografie helpt me om instinctief sterke composities te maken, maar alleen een doordacht script en een vooraf bepaald scenario zorgen ervoor dat die beelden ook echt passen in een krachtig videoverhaal.

Den Bell was voor mij niet alleen een prachtige opdracht in een iconische Antwerpse setting, maar ook een bevestiging van mijn groei in dit nieuwe medium. Architectuur is statisch, maar de beleving ervan is dat nooit. En dat is precies wat ik met video wil vangen.

Architectuur als canvas van het leven

Le Corbusier, Villa Le Lac, Corseaux

Al 14 jaar ga ik op reis. Niet voor het strand of de bergen, maar voor gebouwen. Architectuur kijken. Architectuur beleven. Architectuur bezoeken en beluisteren.

Het begon in 2012, op een bus richting Lausanne met de studenten Ingenieur-Architect van de KU Leuven. De eerste tussenstop was een Unité d'habitation van Le Corbusier. Ik stapte van de bus met camera's en statief, een hoop lenzen en een veel te zware tas. Iedereen keek me vreemd aan. De laatste dag wachtten vijftig mensen tot ik mijn duim opstak voor ik een beeld kon maken.

Dat zei genoeg.

Architectuur werd op die reis bestormd, bevoeld, bekeken. De kijkers werden gefotografeerd, niet als rariteit, maar in een poging hun omgang met architectuur in beeld te vatten. Het beeld van die grote groep in het veel te kleine huisje van Le Corbusier aan het meer is me altijd bijgebleven. De schitterende, nooit opdringerige architectuur als decor van het leven van wachtende en genietende studenten.

Dat is sindsdien de rode draad gebleven in hoe ik fotografeer.

Kijken hoe architecten kijken

Architectuurreizen werden vanaf dat moment een vaste afspraak. Met Architectuurwijzer, met de studenten -reisleider Geert De Neuter leerde ik intussen kennen in vele gedaanten- met bevriende architectuurliefhebbers, soms alleen. En altijd begeleid door mensen die lopende architectuuratlassen lijken. Op de meest onverwachte plaatsen wijzen ze op een project van deze of gene architect.

Peter Van Impe (ik leerde hem kennen als mede-aangespoelde-Tienenenaar) zei me ooit op café: "Je moet niet gaan studeren. Je moet meegaan kijken hoe architecten naar architectuur kijken als je architectuurfotograaf wil worden." Intussen is hij als vriend, peter Peter van mijn dochter en compagnon de route niet meer weg te denken uit mijn leven. Met die woorden zat ik niet veel later op die bus naar Lausanne. Het heeft me sindsdien gebracht naar Londen en Oslo, doorheen Schotland en Vorarlberg, naar Porto en Berlijn.

De gesprekken die ik er voerde en waarnaar ik luisterde hebben me minstens evenveel over architectuur geleerd als de projecten zelf. Je kijkt na een tijdje voorbij het spektakel. Je begint aan te voelen waarom het ene project alle verwachtingen waarmaakt en het andere er weinig van inlost.

Na al die uren wandelen doorheen steden (en de Highlands), op trein, bus, vliegtuig en metro, na al die honderden gesprekken en talloze drankjes, sluipt al die kennis door in het dagelijkse werk. Je komt ergens toe en voelt meer dan je weet.

Een selectie van 14 jaar kijken

Met Expo 50 — Still / Moving breng ik een kleine selectie van die reizen samen. Foto's, gemaakt tussen 2012 en vandaag, in steden als Oslo, Porto, Dundee, Charleroi en Hamburg. Geen portfolio, geen overzicht. Een persoonlijk parcours van wat me is bijgebleven.

De foto’s worden aangevuld met nieuw videowerk want de tijd staat niet stil (maar dat is voor een andere keer).

De expo is te zien in mijn studio in Tienen, tijdens zes open deurdagen in mei, en op afspraak buiten die dagen.

2 · 3 · 4 mei en 16 · 17 · 18 mei · 10u30 tot 15u30 · Beauduinstraat 10, Tienen

Kom langs. Geen verplichtingen, geen verklaring nodig. Gewoon kijken.

Over samenwerking

Beelden voor Stad Tienen - een klant van vele jaren

Een goede samenwerking met klanten is geen bijkomstigheid. Ze is essentieel.
Elke nieuwe samenwerking start ik op met de intentie er een duurzaam, langlopend partnerschap van te maken.

Ik werk met klanten die al vijf, tien jaar of langer terugkomen en daar ben ik trots op. Dat is geen toeval, maar het resultaat van vertrouwen, wederzijds begrip en een manier van werken die zoveel als mogelijk rekening houdt met wat belangrijk is voor mijn klant.

Na verloop van tijd ben je dan ook veel meer dan “de fotograaf” of “de beeldenmaker”. Omdat je elkaar kent en je weet wat voor de ander belangrijk is, ontstaat er ruimte om mee te denken. Je weet wat nodig is, wat relevant en waar de focus moet liggen.

Dat wordt ook letterlijk zo benoemd:

“Steven is een vaste waarde in onze beeldcommunicatie. Zijn aanpak zorgt voor consistente en duurzame visuele documentatie.”
— Jessica Ross, Peri

Vooruitdenken als vertrekpunt

(een gezamenlijke verkenning)

Ik werd pas 50, zit een half leven in de fotografie en heb nog heel wat jaren te gaan.
De voorbije periode nodigde ik klanten uit om even terug te kijken met één groot doel: mijn kompas herijken op wat mijn klanten anno 2026 nodig hebben.

Heel wat klanten gingen op mijn uitnodiging in om heel eerlijk feedback te geven op onze samenwerking.

De rode draad doorheen de reacties was de fijne vaststelling dat klanten mij zien als een echte partner in hun communicatie. Nog veel meer dan ik het zelf besefte zelfs.

Ik ga zoveel mogelijk op zoek naar de meest ideale omstandigheden voor het maken van beelden. Tenzij een deadline het vraagt, kies ik altijd voor kwaliteit boven snelheid. Maar door zoveel als mogelijk voor wat zonniger weer te gaan, maak ik het mezelf ook niet altijd makkelijk natuurlijk.

Een fotoronde uitstippelen langs verschillende projecten en daarbij rekening houden met de oriëntatie? Bij momenten lastig maar een zuidgerichte gevel fotografeer je nu eenmaal niet ‘s ochtends. Of ik toch niet als de opdracht dat niet noodzakelijk maakt.

Eigen aan de wereld van architectuur en constructie is de wisselvalligheid van het weer en de onvoorspelbaarheid van het bouwproces. Daar flexibel mee omgaan is intussen een tweede natuur.

Inhoud boven vorm

Maar de perfecte omstandigheden afdwingen kan je niet altijd en is ook niet altijd nodig.

Veel klanten appreciëren het dat ik daarmee rekening houd maar toch nog altijd de inhoud op de eerste plaats zet. Dat gaat dan over tonen wat ontwerpintenties zijn. Over zichtbaar maken hoe gebruikers zich een project toe-eigenen. Over in beeld brengen hoe mensen werken en niet oppervlakkig tonen wat men doet.

“Een architectuurreportage van Steven toont niet alleen de gebouwen en projecten zelf, maar ook hoe er wordt geleefd en gewerkt in deze gebouwen.”
— Wouter Nilis, Nilis-Tjonck architecten

Samenwerken is samen winnen

Ook typisch voor de wereld waarin ik werk; elke klant is een deel van een groter proces. Er komt altijd een stap voor en een stap na mijn klant. Het is een samenwerking van bouwheer, architecten, aannemers, interieurvormgevers, … .

Waarom zou je dan niet de krachten bundelen met verschillende partners.
Voor twee, drie of meer partners samen op pad tijdens een reportage? Dat is eerder regel dan uitzondering. Maar ook dan is het belangrijk dat iedereen vooraf weet waar hij aan toe is.

Ik werk daarom met een framework dat zowel eenvoudig als voorspelbaar is als heel veel maatwerk toelaat. De ene wil graag heel veel beelden van het volledige project terwijl een ander slechts interesse heeft in enkele goede shots van een bepaald aspect. Na vele jaren schaven staat intussen ook dat helemaal op punt. Een solo-opdracht of met 2,3 of 7 partners, het kan allemaal.

Tijdens de reportages concentreer ik me helemaal op het maken van de juiste beelden voor elke partner in de opdracht. Want een architect, de fabrikant van het buitenschrijnwerk en de keukenbouwer verwachten allemaal de juiste beelden voor hùn communicatie.

“Steven denkt verder dan één opdrachtgever of één beeldmoment. Hij begrijpt hoe beelden vandaag door verschillende bouwpartners en in uiteenlopende contexten worden ingezet.
Door die brede kijk en zijn vermogen om verschillende noden te combineren, levert hij niet alleen sterk beeldmateriaal af, maar zorgt hij ook voor een coherente en duurzame visuele documentatie van onze projecten.”
— Martine Gysen, SVR-ARCHITECTEN

Waarom ik hierin blijf investeren

Ik geloof niet in losse opdrachten.
Ik geloof in trajecten die groeien, verdiepen en meebewegen.

Als een klant na jaren nog zegt:

“Het resultaat is altijd top. Je flexibiliteit en professionaliteit worden gewaardeerd.”
— Marijke Tritsmans, Stad Tienen

dan weet ik waarom ik dit werk doe.

Langdurige samenwerkingen maken mijn werk waardevol voor mezelf maar vooral voor mijn klanten.

Denk je vooruit? Denk samen.

Heb je één of meerdere projecten in gedachten?
Of zie je mogelijkheden om samen met andere partners beelden te laten maken?

Barcelona Observations

In het najaar van 2025 trok ik samen met Architectuurwijzer naar Barcelona voor een architectuurreis. Geen citytrip in de klassieke zin, wel een intense reeks waarnemingen, gesprekken en momenten van stilstaan. Kijken, vergelijken, terugkeren. Architectuur lezen door er tijd aan te geven.

Uit die ervaring groeide Barcelona Observations, een aftermovie die bewust niet vertrekt vanuit een chronologisch verslag, maar vanuit een associatieve opbouw. Beelden van bezochte projecten worden afgewisseld met fragmenten onderweg: wandelen door de stad, wachten op een plein, gesprekken in de schaduw. Niet alles hoeft benoemd of verklaard te worden. Soms volstaat het om te kijken.

Foto en video als één taal

Voor dit project koos ik expliciet voor een mix van foto en video, beide in kleur. Video draagt de beweging en de ervaring: hoe je een ruimte betreedt, hoe licht zich verplaatst, hoe mensen zich tot architectuur verhouden. Foto’s fungeren als rustpunten. Ze vertragen het kijken, leggen accenten, laten ruimte toe voor analyse. Geen slides, geen trucjes — wel momenten van concentratie binnen de flow van de montage.

Alles werd handheld gefilmd, zonder drone. Die beperking was bewust. Ze dwingt tot aandacht voor schaal, standpunt en ritme. Voor architectuur is dat geen nadeel, integendeel: het brengt je dichter bij de menselijke maat en bij hoe een gebouw effectief ervaren wordt.

Associatief monteren

De montage volgt geen vast parcours. Projecten lopen in elkaar over, details verwijzen naar andere plekken, mensen verbinden de sequenties. De stad wordt geen decor, maar een context waarin architectuur verschijnt in fragmenten. Soms scherp, soms vluchtig. Zoals je haar ook ervaart tijdens zo’n reis.

De muziek — Gravitas van Matthew Fisher — ondersteunt dat gevoel van traagheid en observatie. Ze stuurt niet, maar draagt. Net genoeg om het geheel samen te houden.

Nazinderen

Barcelona Observations is geen samenvatting van wat we gezien hebben, maar een poging om vast te houden hoe het voelde om daar te zijn. Om met een groep architectuurliefhebbers door de stad te bewegen, te kijken, te bespreken en opnieuw te kijken.

Voor mij is deze film tegelijk een document en een reflectie: over architectuur, over reizen, en over beeld maken als vorm van aandacht.