De kracht van eenvoud

Pater Trappist op weg naar de Noon-viering - abdij van Scourmont

Vakantietijd is een beetje meer tijd voor de kinderen en het gezin. En voor uitstapjes, zoals onlangs toen we afzakten naar Couvin, helemaal onderin de provincie Namen. Mijn zoon ging er voor de eerste keer op tentenkamp. 2 weken buitenleven met vrienden, je amuseren en genieten van het leven. Zelf heb ik bijzonder mooie herinneringen aan mijn scoutstijd. 

Aangezien we daar toch al in de buurt waren, vervolgden we onze weg naar het volgende stadje in de buurt: Chimay. De naam doet de meesten wel een belletje rinkelen als thuisbasis van één van de Belgische abdijen der Trappisten. De orde legt zich helemaal toe op ora et labora - bidden en werken - en bier brouwen. De opbrengsten daarvan gebruiken ze voor het levensonderhoud van de eigen gemeenschap en gebouwen. En ze steunen er hun goede doelen mee.

De binnenkant van de abdij is doorgaans een goed bewaard geheim voor de buitenwereld. De monniken die er nog leven, stellen hun deuren wel open voor pelgrims en mensen die op zoek zijn naar zichzelf of zingeving. De toevallige bezoeker en zeker de toerist weren ze liever. Gelukkig niet zo in de Abdij van Scourmont. Daar mag je in alle rust de tuin en de abdijkerk bezoeken. En dat op zich is al een kans die ik niet laat liggen. 

Zicht op de ingang en de kloostergang vanuit de binnentuin

De abdij ligt al heel erg afgelegen, diep in de bossen van Chimay. Zodra je de poort van de abdij binnenstapt wordt de rust totaal. Je hoort er het gefluit van de vogels en de vage geluiden van de brouwerij, maar verder helemaal niets. Ik keek er mijn ogen uit, maar kwam tegelijkertijd toch in een soort rust terecht die je in het dagelijkse leven zelden ervaart. 

Ook de architectuur is er bijzonder. Waar we de meeste kerken associëren met rijkelijke versieringen en ornamenten -dikwijls op het overdadige af- is dat in de kerken van de trappistenabdijen net het tegenovergestelde. Door de soberheid en het gebrek aan uiterlijk vertoon, wordt het pas echt een indrukwekkende plek. Ontdaan van alles wat de monniken kan afleiden van hun aandacht voor God, kom je als bezoeker als vanzelf ook in je eigen innerlijke wereld terecht. Zeker tijdens de korte viering -de Noon- die we bijwoonden om 15u. 

Als fotograaf kon ik het niet laten om een paar beelden te maken. De beste camera is de camera die je bij je hebt. Het werd dus de iPhone. Geniet mee van mijn blik op deze plek.

De kruisweg, sober zoals je hem alleen in de abdij van Scourmont kan vinden