Architectuur als canvas van het leven
Le Corbusier, Villa Le Lac, Corseaux
Al 14 jaar ga ik op reis. Niet voor het strand of de bergen, maar voor gebouwen. Architectuur kijken. Architectuur beleven. Architectuur bezoeken en beluisteren.
Het begon in 2012, op een bus richting Lausanne met de studenten Ingenieur-Architect van de KU Leuven. De eerste tussenstop was een Unité d'habitation van Le Corbusier. Ik stapte van de bus met camera's en statief, een hoop lenzen en een veel te zware tas. Iedereen keek me vreemd aan. De laatste dag wachtten vijftig mensen tot ik mijn duim opstak voor ik een beeld kon maken.
Dat zei genoeg.
Architectuur werd op die reis bestormd, bevoeld, bekeken. De kijkers werden gefotografeerd, niet als rariteit, maar in een poging hun omgang met architectuur in beeld te vatten. Het beeld van die grote groep in het veel te kleine huisje van Le Corbusier aan het meer is me altijd bijgebleven. De schitterende, nooit opdringerige architectuur als decor van het leven van wachtende en genietende studenten.
Dat is sindsdien de rode draad gebleven in hoe ik fotografeer.
Kijken hoe architecten kijken
Architectuurreizen werden vanaf dat moment een vaste afspraak. Met Architectuurwijzer, met de studenten -reisleider Geert De Neuter leerde ik intussen kennen in vele gedaanten- met bevriende architectuurliefhebbers, soms alleen. En altijd begeleid door mensen die lopende architectuuratlassen lijken. Op de meest onverwachte plaatsen wijzen ze op een project van deze of gene architect.
Peter Van Impe (ik leerde hem kennen als mede-aangespoelde-Tienenenaar) zei me ooit op café: "Je moet niet gaan studeren. Je moet meegaan kijken hoe architecten naar architectuur kijken als je architectuurfotograaf wil worden." Intussen is hij als vriend, peter Peter van mijn dochter en compagnon de route niet meer weg te denken uit mijn leven. Met die woorden zat ik niet veel later op die bus naar Lausanne. Het heeft me sindsdien gebracht naar Londen en Oslo, doorheen Schotland en Vorarlberg, naar Porto en Berlijn.
De gesprekken die ik er voerde en waarnaar ik luisterde hebben me minstens evenveel over architectuur geleerd als de projecten zelf. Je kijkt na een tijdje voorbij het spektakel. Je begint aan te voelen waarom het ene project alle verwachtingen waarmaakt en het andere er weinig van inlost.
Na al die uren wandelen doorheen steden (en de Highlands), op trein, bus, vliegtuig en metro, na al die honderden gesprekken en talloze drankjes, sluipt al die kennis door in het dagelijkse werk. Je komt ergens toe en voelt meer dan je weet.
Een selectie van 14 jaar kijken
Met Expo 50 — Still / Moving breng ik een kleine selectie van die reizen samen. Foto's, gemaakt tussen 2012 en vandaag, in steden als Oslo, Porto, Dundee, Charleroi en Hamburg. Geen portfolio, geen overzicht. Een persoonlijk parcours van wat me is bijgebleven.
De foto’s worden aangevuld met nieuw videowerk want de tijd staat niet stil (maar dat is voor een andere keer).
De expo is te zien in mijn studio in Tienen, tijdens zes open deurdagen in mei, en op afspraak buiten die dagen.
2 · 3 · 4 mei en 16 · 17 · 18 mei · 10u30 tot 15u30 · Beauduinstraat 10, Tienen
Kom langs. Geen verplichtingen, geen verklaring nodig. Gewoon kijken.
