Wat een prijswinnend ziekenhuis met je doet

Dronebeeld van AZ Diest nieuwe buitenruimtes lang de Demer

Het is intussen een klein jaar geleden dat ik de campus van AZ Diest voor het eerst bezocht. De bouw ervan zat ik in de eindfase en het ontwerpteam Archipelago en GAF wilden er graag beelden van wanneer het klaar zou zijn. Een voorbereidend bezoek samen met een projectarchitect leek me geen overbodige luxe.

Al toen ik er aankwam, voelde ik dat ik niet terecht zou komen in de typische zorgomgeving. Voor zover deze nog bestaat want zorgarchitectuur is het voorbije decennium sterk veranderd. Donkere, monolitische blokken volgestouwd met sombere kamers en kille onderzoeksruimtes hebben al een hele tijd geleden plaats geruimd voor een meer open en heldere architectuur. We hebben beide vormen de afgelopen jaren regelmatig mogen ervaren omdat we zowel RZ Tienen als UZ Leuven wat te vaak mochten bezoeken met onze dochter. Gelukkig lijkt ze intussen uitgegroeid uit de problemen waarmee ze als kleuter kampte.

Op werfbezoek

Het eerste bezoek aan de werf van het AZ gaf me inzicht in de opbouw van het ziekenhuis en maakte meteen de stijlbreuk met het verleden duidelijk, zelfs al was toen alles verre van klaar. De architect maakte me wegwijs in het gebouw en in de ontwerpfilosofie. Na 25 jaar als beeldenmaker zie en voel je al heel veel, maar een rondgang met de ontwerper brengt toch altijd extra inzichten. 

Eens de campus bevolkt was met patiënten, bezoekers, dokters en het andere personeel, vielen alle puzzelstukjes mooi samen. De ontwerpfilosofie kwam tot leven.

De inkomzone

Alle aandacht voor de mens

Ook al moet er nog een nieuwe fase volgen, je merkt nu al goed dat de zorgcampus geen afgesloten eilandje midden in de stad is. De site is helemaal doorwaadbaar voor iedereen die van de ene kant van de stad naar de andere moet. Aan de boorden van de Demer is er een heerlijke rustplek bij gekomen. Ideaal voor wie voldoende aangesterkt is om even naar buiten te kunnen. Maar ook goed voor mensen in de buurt die gewoon een rustig plekje zoeken, ver weg van het stadslawaai.

Binnen aan de onthaalbalie staan medewerkers klaar om de bezoekers wegwijs te maken. En ook de cafetaria is moeiteloos te vinden voor wie er heeft afgesproken met iemand. Je wordt overal overspoeld door daglicht en dat is iets wat je humeur alleen maar ten goede kan komen. 

Als fotograaf kon ik alle hoekjes van het gebouw vrij verkennen. Of toch bijna allemaal. De meest cruciale delen -de operatiekamers en het bevallingskwartier - bezocht ik al voordat het ziekenhuis in gebruik werd genomen. Kwestie van privacy en respect voor de dagelijkse werking. 

Terechte winnaar 

Waar je ook komt wacht een warm welkom, niet alleen van de zorgkundigen. Zachte kleuren, warme materialen en ronde vormen staan symbool voor de aandacht die men heeft voor de patiënt. Maar dat wordt ook doorgetrokken achter de schermen waar je de andere medewerkers vindt die er mee voor zorgen dat het verder op wieltjes loopt. En of het nu in de wachtruimtes, op de verpleegafdelingen, op de kamers of in de circulatieruimten is, overal heb je datzelfde gevoel van licht en ruimte maar ook van geborgenheid. Nergens voel je je verloren. Je vindt overal in het gebouw plekken die uitnodigen tot ontmoeting mocht je dat willen. En je geniet volop van het zicht op de omgeving of op de magnifieke binnenplaats die het hart van de campus vormt. Het zijn stuk voor stuk troeven waarmee AZ Diest in Londen de 𝗗𝗲𝘀𝗶𝗴𝗻 𝗳𝗼𝗿 𝗹𝗮𝗿𝗴𝗲-𝘀𝗰𝗮𝗹𝗲 𝗵𝗲𝗮𝗹𝘁𝗵𝗰𝗮𝗿𝗲 𝗶𝗻𝗳𝗿𝗮𝘀𝘁𝗿𝘂𝗰𝘁𝘂𝗿𝗲 won.  

AZ Diest is als project helemaal geslaagd. Ik hoop over enkele jaren in mijn eigen stad een gelijkaardige ervaring te mogen hebben wanneer ik het nieuwe ziekenhuis van Tienen zal binnenstappen.