Wat een prijswinnend ziekenhuis met je doet
Dronebeeld van AZ Diest nieuwe buitenruimtes lang de Demer
Het is intussen een klein jaar geleden dat ik de campus van AZ Diest voor het eerst bezocht. De bouw ervan zat ik in de eindfase en het ontwerpteam Archipelago en GAF wilden er graag beelden van wanneer het klaar zou zijn. Een voorbereidend bezoek samen met een projectarchitect leek me geen overbodige luxe.
Al toen ik er aankwam, voelde ik dat ik niet terecht zou komen in de typische zorgomgeving. Voor zover deze nog bestaat want zorgarchitectuur is het voorbije decennium sterk veranderd. Donkere, monolitische blokken volgestouwd met sombere kamers en kille onderzoeksruimtes hebben al een hele tijd geleden plaats geruimd voor een meer open en heldere architectuur. We hebben beide vormen de afgelopen jaren regelmatig mogen ervaren omdat we zowel RZ Tienen als UZ Leuven wat te vaak mochten bezoeken met onze dochter. Gelukkig lijkt ze intussen uitgegroeid uit de problemen waarmee ze als kleuter kampte.
Op werfbezoek
Het eerste bezoek aan de werf van het AZ gaf me inzicht in de opbouw van het ziekenhuis en maakte meteen de stijlbreuk met het verleden duidelijk, zelfs al was toen alles verre van klaar. De architect maakte me wegwijs in het gebouw en in de ontwerpfilosofie. Na 25 jaar als beeldenmaker zie en voel je al heel veel, maar een rondgang met de ontwerper brengt toch altijd extra inzichten.
Eens de campus bevolkt was met patiënten, bezoekers, dokters en het andere personeel, vielen alle puzzelstukjes mooi samen. De ontwerpfilosofie kwam tot leven.
De inkomzone
Alle aandacht voor de mens
Ook al moet er nog een nieuwe fase volgen, je merkt nu al goed dat de zorgcampus geen afgesloten eilandje midden in de stad is. De site is helemaal doorwaadbaar voor iedereen die van de ene kant van de stad naar de andere moet. Aan de boorden van de Demer is er een heerlijke rustplek bij gekomen. Ideaal voor wie voldoende aangesterkt is om even naar buiten te kunnen. Maar ook goed voor mensen in de buurt die gewoon een rustig plekje zoeken, ver weg van het stadslawaai.
Binnen aan de onthaalbalie staan medewerkers klaar om de bezoekers wegwijs te maken. En ook de cafetaria is moeiteloos te vinden voor wie er heeft afgesproken met iemand. Je wordt overal overspoeld door daglicht en dat is iets wat je humeur alleen maar ten goede kan komen.
Als fotograaf kon ik alle hoekjes van het gebouw vrij verkennen. Of toch bijna allemaal. De meest cruciale delen -de operatiekamers en het bevallingskwartier - bezocht ik al voordat het ziekenhuis in gebruik werd genomen. Kwestie van privacy en respect voor de dagelijkse werking.
Terechte winnaar
Waar je ook komt wacht een warm welkom, niet alleen van de zorgkundigen. Zachte kleuren, warme materialen en ronde vormen staan symbool voor de aandacht die men heeft voor de patiënt. Maar dat wordt ook doorgetrokken achter de schermen waar je de andere medewerkers vindt die er mee voor zorgen dat het verder op wieltjes loopt. En of het nu in de wachtruimtes, op de verpleegafdelingen, op de kamers of in de circulatieruimten is, overal heb je datzelfde gevoel van licht en ruimte maar ook van geborgenheid. Nergens voel je je verloren. Je vindt overal in het gebouw plekken die uitnodigen tot ontmoeting mocht je dat willen. En je geniet volop van het zicht op de omgeving of op de magnifieke binnenplaats die het hart van de campus vormt. Het zijn stuk voor stuk troeven waarmee AZ Diest in Londen de 𝗗𝗲𝘀𝗶𝗴𝗻 𝗳𝗼𝗿 𝗹𝗮𝗿𝗴𝗲-𝘀𝗰𝗮𝗹𝗲 𝗵𝗲𝗮𝗹𝘁𝗵𝗰𝗮𝗿𝗲 𝗶𝗻𝗳𝗿𝗮𝘀𝘁𝗿𝘂𝗰𝘁𝘂𝗿𝗲 won.
AZ Diest is als project helemaal geslaagd. Ik hoop over enkele jaren in mijn eigen stad een gelijkaardige ervaring te mogen hebben wanneer ik het nieuwe ziekenhuis van Tienen zal binnenstappen.
Multiobus
Videomontage voor Multiobus
VOKA Gangmaker regio Hageland
Een tijdje geleden kreeg ik telefoon. Multiobus had het geschopt tot Voka Gangmaker voor regio Hageland en nu waren ze dus ook genomineerd om de titel voor Vlaams-Brabant in de wacht te slepen. Ze wilden graag nog iets maken om hun nominatie kracht bij te zetten. Of ik hun daarmee kon helpen? Het mocht iets met video worden. (Niet zo) Klein detail: de deadline was behoorlijk krap.
Multiobus heeft zijn thuisbasis op -in vogelvlucht- 1 kilometer van mijn studio. Multiobus is ook al jaren een trouwe klant. Ik fotografeerde een paar jaar geleden oa hun nieuwe gebouwen. Die werden jammer genoeg door een brand verwoest. 24 elektrische bussen gingen in de vlammen op. En heel wat mensen bij Multiobus, waaronder CEO Olivier Van Mullem, ken ik persoonlijk. Deze vraag kon ik dan ook niet anders dan positief beantwoorden. Al moet ik bekennen dat de strakke deadline van 3 weken me wel wat gezonde zenuwen bezorgde. Door een feestje voor mijn 50, samen met mijn zoon die 12 werd en een studio die verre van klaar was daarvoor, werd de deadline met 3 extra dagen ingekort.
Samenwerking
Na een gesprek ter plaatse, daags na het telefoontje, lagen de grote lijnen vast. Ik zou met bestaand en nieuw beeldmateriaal de geschiedenis van het bedrijf schetsen. Ik schakelde ook Peter Van Impe in als architect van de recente Multiobus-gebouwen; hij ontwierp zowel de gebouwen die in de brand verloren gingen als de nieuwe.
Ik bezocht de vestigingen in Tienen, Diest en Wijgmaal en maakte er nieuwe beelden van de stelplaatsen en de werkplaatsen. Multiobus is al jaren voortrekker van de elektrificatie in het collectieve personenvervoer. Dat werd mijn hoofdthema in foto en video. Het bedrijf kampte 2 jaar geleden met een zware brand en zag de bussen verloren gaan. Hoe Multiobus na de brand weer opstond, werd een ankerpunt voor de video. Oud beeldmateriaal werd verzameld want Multiobus heeft een geschiedenis die meerdere generaties terug gaat.
Peter zorgde samen met zijn team van AST77 voor een animatie over de evolutie van de gebouwen doorheen de tijd. Deze werd de rode draad doorheen mijn montage. Daar werd de geschiedenis van het bedrijf doorheen geweven van de start, de brand kwam uiteraard aan bod maar ook waar Multiobus in de toekomst naartoe wil.
Multiobus Tienen
In goed gezelschap
Stageco werd Gangmaker voor Vlaams-Brabant maar dat maakt de verdienste van Multiobus, Sarens en De Meuter als andere genomineerden er niet minder op. Het zijn stuk voor stuk bedrijven die een groot applaus verdienen.
Weetje
Met 3 van de 4 genomineerden had ik een persoonlijke connectie. Die met Multiobus is al duidelijk. Bij Stageco liep ik 30 jaar geleden zelf rond als jobstudent. De ijzeren buizen zijn er nog steeds, wat ze er mee kunnen bouwen is nog veel spectaculairder geworden. En wat De Meuter doet zit helemaal in mijn natuurlijke leefwereld. Bovendien rijd ik samen met CEO Sven De Meuter regelmatig een ritje onder de vlag van Voka CycloPreneur, de fietscommunity van Voka Vlaams-Brabant.
Kan iemand me nog binnenloodsen bij Sarens? Het inrijden van een brug -om maar iets te noemen- is een onderwerp dat ik bijzonder boeiend vind om in beeld te brengen.
VITO Earth
VITO Earth, een ontwerp van SVR-Architects i.s.m. Architektenburo Jef Van Oevelen
Een paar weken geleden trok ik op vraag van SVR-Architects naar het nieuwe Earth-gebouw dat ze ontwierpen voor VITO.
Het Earth-gebouw is gelegen aan de nucleaire site van Mol. Wanneer het gaat over toegang tot de site en bewegingsvrijheid als fotograaf, weet ik al dat je daar niet toekomt en van start gaat. Zeker niet met een drone. Stap 1 is dan ook alles ruim vooraf plannen zodat de nodige toestemmingen in orde zijn om überhaupt met de drone te mogen opstijgen. Dat wordt altijd gepland inclusief reservedag-voor-slecht-weer zodat er niet opnieuw tijd verloren gaat.
Het weer heb je niet in de hand
De realiteit van die dag volgde de trend van de tijd. Het weer kwam niet overeen met de voorspellingen. Een mooie en zonnige dag werd het niet. Ik kreeg overwegend wolken te zien. Pas op het einde van de dag maakte de zon eindelijk zijn opwachting, maar toen was het ideale moment voor dat gebouw al voorbij. Pluspunt was dan wel dat je onder de verschillende lichtomstandigheden doorheen de dag wel mooi de gevelbekleding zag veranderen. En dat is voor het ontwerp dan ook de reden om voor dat materiaal te kiezen.
Drone vliegen is daar ook een uitdaging. De site van het Earth gebouw is omgeven door streng beveiligde nucleaire sites van het SCK. Deze mogen onder geen beding in beeld. En ook al beperk je de hoogte en is er veel bos rondom, met een drone kijk je al snel verder dan je denkt.
Labo's en beperkingen
Binnen wordt het gebouw overspoeld door daglicht. Ik ontdekte er de mooie mix tussen de warmte van plekken als de cafetariaruimte en de werkplekken en de zakelijkheid van de technische onderzoeksruimtes. Ook zonder woorden of voorkennis voel je als fotograaf hoe complex dergelijke gebouwen zijn. Leidingen voor vloeistoffen, gassen, aanvoer van verse lucht etc, kronkelen zich doorheen het gebouw.
Binnen beelden maken in dergelijke projecten is ook altijd een uitdaging die ik graag aanga. Het is een heel technische omgeving die pas echt tot leven komt wanneer ze in gebruik werd genomen. Met de grote beperking dat heel wat van de geplaatste apparatuur niet in beeld mag. Bedrijfsgeheimen zijn niet bestemd voor de buitenwereld. Het is mijn taak om als fotograaf die gevoeligheid en beperking niet in de weg te laten staan van de beelden die mijn klant wil om zijn rol in het project te illustreren. Bijkomend willen of mogen werknemers meestal ook niet herkenbaar in beeld.
Cafetaria
Met de nodige ervaring en technische expertise kan ik de meeste problemen tijdens dergelijke reportages al het hoofd bieden. Lange sluitertijden lossen het probleem van herkenbaarheid op. Tilt-shift lenzen houden elke rechte lijn ook recht in de opname. En er is het spel met reflecties in het glas die soms net wel gewenst zijn. Voor problemen die tijdens de opnames niet vermeden kunnen worden, bestaat er altijd nog Photoshop.
Maar ook wanneer de opnames afgerond zijn, dienen de nodige uitdagingen zich aan. Zon van ‘s ochtends tot ‘s avonds of wisselende lichtomstandigheden? Klanten willen beelden die coherent zijn in afwerking, ook al verandert de kleur van het materiaal al naargelang het licht. Dronebeelden moeten ook in overeenstemming gebracht worden met de andere beelden. Niet altijd evident want beide camera’s zijn in niets vergelijkbaar. En tot slot moeten dezelfde types ruimtes doorheen het gebouw en de reportage visueel en gevoelsmatig samen blijven passen.
Missie volbracht. Ik ontdekte een nieuw project waar het me bijzonder aangenaam werken lijkt. Een gebouw dat werd ontworpen om zeer functioneel te zijn maar ook nergens kil is.
Archief
Vito Earth staat in beeld en SVR-Architects stuurde de recentste nieuwsbrief inmiddels per post naar de lezers. Ook circuleren de beelden intussen in de virtuele wereld dankzij Ingenium, Structuur en D+H Megatronic AG.
Nieuwsbrief van SVR-Architects met gebruik van mijn beelden
Feedback voor groei
“Dag Steven. … We moeten eens praten over een paar reportages die je afleverde. …”
Er zijn zo van die telefoontjes die je liever niet krijgt. Maar waarvan je wel blij zijn dat ze komen. Vorige week kreeg ik er zo eentje. Je weet dat er iets niet 100% goed zit -en het werd ook gezegd- maar je weet niet wat precies. Of hoe groot “de schade” is. Het is een boodschap die wat in het hoofd blijft malen en je onrustig maakt. Maar een klant die in dialoog wil gaan, wil de samenwerking verder zetten. Anders zou hij stilletjes verdwijnen. Dus ik ben altijd blij als ik dat telefoontje wel krijg.
Naar zo’n gesprek vertrek ik altijd met open geest en de wil om te luisteren naar de boodschap en te begrijpen wat die inhoudt. Eerst luisteren, dan pas praten. Zo was het ook vandaag. Maar niet zonder eerst te benadrukken dat ik blij ben dat we rond de tafel zitten.
De lat ligt hoger
Mijn gesprekspartner begon met de boodschap dat ze intern besloten hadden de lat wat hoger te leggen. En dat in dat kader ook al de rest moest gezien worden. Prima en begrijpelijk. Stilstaan is achteruitgaan, wegdeemsteren, en dat wil niemand. Ik leg zelf de lat ook af en toe wat hoger voor mezelf dus daarin was ik onmiddellijk mee.
Een paar reportages -of beelden uit reportages- wilden ze graag even bespreken tegen die achtergrond. Ik was blij dat we rond de tafel zaten want het gaf kans tot dialoog. Het stelde me in staat om beeld voor beeld te luisteren naar hun feedback en bepaalde keuzes en problemen te kaderen.
Het werd een boeiend gesprek over de verwachtingen die ze hadden versus de realiteit op het werkterrein. Over de mogelijkheden die renders bieden en de beperkingen van de fotograaf. Over de invloed van de seizoenen en de stand van de zon. Over dingen die voor ons, vanuit ons eigen standpunt evident zijn maar waar de ander niet vertrouwd mee is.
Perfect fit
Het eerste en voornaamste doel is altijd beelden te maken die een perfect fit zijn voor de doelen, doelstellingen en communicatie van mijn klant. Beeld is daarin een belangrijke tool die aandacht verdient. De vraag en het gesprek maakten weer duidelijk dat het goed is om af en toe eens samen te zitten. Want hoe lang een samenwerking ook loopt, hoeveel beelden je ook hebt afgeleverd, je moet af en toe tijd maken om te luisteren of alles nog loopt zoals het hoort. Om te kunnen luisteren naar de kleine en grote problemen die er leven en daar op in te gaan en oplossingen voor te zoeken.
“Dag Steven. … We moeten eens praten over een paar reportages die je afleverde. …” Het is geen boodschap die ik uit de weg ga, het is een kans die ik grijp om samen verder te groeien.
Waarom een nieuwe website de enige juiste keuze was
Een nieuwe homepage waarin het beeld spreekt
Déjà vu…
Na een paar weken hard werken kan ik met veel fierheid mijn nieuwe website aankondigen!
Zo klinkt het na amper vijf maanden alweer, nadat ik voordien ook al maanden hard aan de vorige site had gezwoegd. Die website had destijds alles wat ik wilde: veel foto’s, veel uitleg over mijn werkwijze en veel informatie over hoe je als klant budget kunt uitsparen dankzij mijn Meerwaardekader. Er stonden enkele casestudy’s op, een blog, een nieuwsbrief… Noem het op en het was er. Er kwam alleen maar bij, want er was Expo 50, er waren nieuwe projecten en nog wat andere ditjes en datjes.
Er was uiteindelijk zóveel, dat ik zelf het overzicht kwijt was. Mijn website was amper vier maanden na de lancering veranderd in een ingewikkeld kluwen met meer tekst dan beeld. En vooral: tekst die overal het beeld overschaduwde. Het was tekst met mijn eigen hand erin, maar ook die van ChatGPT, die ik volop had ingeschakeld om alles te finetunen in "mijn tone of voice". Amper vijf maanden geleden was ik er nog helemaal van overtuigd dat ik een topwebsite had gebouwd.
De AI-valkuil
Jammer maar helaas. “Klinkt nogal AI,” hoorde ik af en toe. Oei, de inhoud heb ik nochtans zelf geschreven. “’t Is nogal onoverzichtelijk met te veel tekst op de verkeerde plaats,” werd weleens gezegd. Oei, ik had het nochtans gecheckt met AI en volgens AI was het de perfecte website.
Met deze opmerkingen in het achterhoofd besloot ik in de statistieken te duiken. Cijfers zeggen immers meer dan “een gevoel”. Ze zouden ook zwart op wit bewijzen of mijn website deed wat hij moest doen.
Wat bleek? De laatste nieuwsbrieven deden het fantastisch. Die waren helemaal geschreven zonder AI (behalve om de schrijffouten eruit te halen). De archiefpagina’s met tientallen eindeloze reeksen foto’s hadden wel veel bezoekers… maar geen kijktijd.
De blog had beide: veel bezoekers én lange bezoektijden. Dat kon geen toeval zijn.
Inspiratie in projecten en themareeksen
Ik ben in mijn pen gekropen en vond er passende beelden bij
Met veel trots presenteer ik dan ook vandaag - nogmaals - mijn nieuwe website.
Ik heb geluisterd naar al die mensen die me vertelden dat ik ook met tekst overweg kan. De website werd deze keer opgevat als één grote blog met veel foto’s. Geen eindeloze archiefreeksen meer, maar projectpagina’s en themareeksen die lezen als een tijdschrift. Het zijn teksten die stuk voor stuk uit mezelf komen, met beelden die daar 1-op-1 bij passen.
Je vindt er bijvoorbeeld de grote reportage die ik maakte van het AZ Diest voor Archipelago en Gortemaker Algra Feenstra architecten, broederlijk naast een themareeks waarin ik het heb over fotograferen op plaatsen die gecreëerd worden voor jongeren. En over al de uitdagingen die daarbij horen voor mezelf als beeldenmaker.
Doel en missie
Foto's en video's lopen nu vloeiend naast en door elkaar. Amper vijf maanden na de lancering van mijn vorige website voel ik me meer dan ooit beeldenmaker.
Fotografie en video zijn mijn tools; het verhaal van mijn klant vertellen is mijn doel en mijn missie. Ik heb nu ook de juiste woorden gevonden om mijn missie leesbaar te maken, zodat mensen niet alleen weten wat ik doe, maar vooral waarom.
Uiteraard ontbreekt ook het meer praktische gedeelte niet. Mijn werkwijze, mijn workflow en mijn Meerwaardekader komen aan bod in een apart hoofdstuk. Zakelijk, maar met een toets van empathie en inleving, zoals het hoort. Een website van een beeldenmaker hoeft ten slotte niet te lezen als een aanbestedingsdossier.
Neem gerust een kijkje, geniet van de beelden en de teksten. En vooral: laat me even weten wat je van het eindresultaat vindt. Ik ben enorm benieuwd naar jullie gevoel bij mijn nieuwe website!
Wil je graag weten hoe dit zich vertaalt naar jouw opdracht? Via Samenwerken verneem je er alles over.
Teksten waarin inleving en zakelijkheid hand in hand gaan
Den Bell: Waarom een Videoverhaal meer is dan een Reeks Foto’s
Een paar weken geleden trok ik, gewapend met mijn camera en drone, naar het hart van Antwerpen. Mijn doel? Den Bell. De voormalige hoofdzetel van Alcatel-Bell heeft onder het ontwerp van Omgeving een indrukwekkende gedaanteverwisseling ondergaan. Een enorme verharde binnenplaats is getransformeerd tot een groene oase van rust en ontspanning. De vraag aan mij: "Kun je dit tot leven brengen in beeld?"
Zeker! Maar zoals ik de afgelopen tijd heb geleerd, vraagt "beeld" in de vorm van video om een fundamenteel andere mindset dan fotografie.
De Fotografische Reflex
Toen ik pas startte met video, hanteerde ik – logischerwijs – een fotografische aanpak. Met meer dan 20 jaar ervaring als architectuurfotograaf dacht ik: je gaat naar de locatie, je schiet sterke beelden, en thuis maak je er een verhaal van.
Bij fotografie werkt dat perfect. Je selecteert achteraf de beste shots, schuift wat met de volgorde, en je hebt een krachtig narratief. Verander je de volgorde? Dan heb je een ander verhaal. Simpel, dacht ik.
Niets bleek minder waar. In de montagekamer kwam de harde les: met die 'fotografische' aanpak mis je altijd die cruciale tussenbeelden die noodzakelijk zijn voor een vloeiende videomontage. Video is geen reeks losse momenten; het is een continuüm.
Het Snijvlak van Rust en Activiteit
Voor het project van Omgeving zocht ik naar het snijvlak van esthetiek en functionaliteit. Den Bell is namelijk een complex plein. Het is een rustpunt voor omwonenden, maar ook de toegang tot omliggende kantoren en een ondergrondse fietsenstalling. Er wordt gesport, er wordt geluncht, en het dient als belangrijke doorsteek in de stad.
Ik besloot een video te maken waarin je het plein echt voelt "ademen".
De Opbouw van het Verhaal
In de montage heb ik gezocht naar een specifieke energie:
Het Kader: De dronebeelden zetten de schaal neer en laten zien hoe de groene oase ingebed ligt in de stedelijke structuur.
Het Licht: Via time-lapses bracht ik de beweging van het licht binnen in het project. Je ziet het karakter van de plek veranderen naarmate de zon draait.
De Dynamiek: Van de verstilling 's ochtends vroeg naar de levendigheid van de middagpauze. De actie van sporters op het veld versus de rust van iemand op een bankje in de zon.
Les uit de Praktijk
Eens te meer bleek dat een goede voorbereiding de absolute sleutel is. Mijn 25+ jaar ervaring in fotografie helpt me om instinctief sterke composities te maken, maar alleen een doordacht script en een vooraf bepaald scenario zorgen ervoor dat die beelden ook echt passen in een krachtig videoverhaal.
Den Bell was voor mij niet alleen een prachtige opdracht in een iconische Antwerpse setting, maar ook een bevestiging van mijn groei in dit nieuwe medium. Architectuur is statisch, maar de beleving ervan is dat nooit. En dat is precies wat ik met video wil vangen.